Uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs - Zonde is een gemiste kans

Zonde betekent een gemiste kans

Vandaag is het Witte Donderdag. De dag voor Goede Vrijdag, waarop christenen bewust stilstaan bij het offer dat Jezus 2000 jaar geleden aan het kruis heeft gebracht. Als kind werd me al verteld dat dat offer gebracht was zodat mijn zonden konden worden vergeven en ik heb daarom dan ook altijd een warm gevoel gehad als ik aan Jezus dacht. Mijn hele leven al staat hij symbool voor liefde, geduld en zachtheid. Eigenschappen die een ieder van ons in zich heeft, maar die zich in sommige omstandigheden zo heel moeilijk laten tonen.

Mijn beeld van Jezus is in de 45 jaar dat ik op deze aardbol ben niet veel veranderd, mijn gedachten over wat zonden zijn daarentegen wel. Waar ik vroeger bij zonde dacht aan alles wat ‘fout’ was, besef ik me nu dat ieder mens zijn eigen interpretatie heeft van wat ‘goed’ of ‘fout’ is en dat datgene wat vroeger als ‘zonde’ werd bestempeld tegenwoordig geaccepteerd en normaal gevonden wordt. De mensheid ontwikkelt zich en doet in die vooruitgang nieuwe inzichten op, net zoals een kind op weg naar volwassenheid ook steeds meer begrijpt over hoe het leven werkelijk in elkaar zit. En zo is ook mijn beeld over wat ‘zonde’ is geëvolueerd en heeft zich ontkoppeld van het woordje ‘fout’. Zonde betekent in mijn ogen niet meer iets dat je ‘verkeerd’ hebt gedaan, maar eerder een gemiste kans.

Een gemiste kans om te zijn wie je werkelijk bent. Een gemiste kans om liefde en licht uit te delen. Een gemiste kans om van deze wereld een mooiere plek te maken. Een gemiste kans om tot inspiratie voor een ander te zijn. Een gemiste kans om dat wat aan potentie in je gelegd is, te ontdekken, ontplooien en voor deze wereld in te zetten.

We zijn allemaal, niemand uitgezonderd, op deze aarde gezet om licht te laten schijnen en liefde te verspreiden, precies zoals Jezus dat gedaan heeft. Stel dat hij te bang was geweest om de dingen te zeggen die hij heeft gezegd en het voorbeeld te zijn dat hij is geweest, dan had hij niet laten zien wie hij werkelijk was en zou ons wereldbeeld er nu heel anders uitzien. Als hij zich had laten leiden door angst, dan was de enorme potentie die in hem neergelegd was om mensen te leiden, te genezen en tot inspiratiebron te zijn, verloren zijn gegaan. Jezus koos ervoor om tot het bittere einde vast te houden aan zijn liefde en licht en niet uit angst te zwichten en zichzelf te verloochenen. Daardoor is hij zonder zonde gestorven.  Daarom is hij zo’n groot voorbeeld voor mij en velen met mij.

Mocht ik uw beelt’nis diep in mij dragen, Heer zoals Gij mijn leven gaan. Op al mijn wegen, wil ik u vragen: “Laat mij u beeld voor ogen staan.”

– Tekst uit mijn lievelingslied –

Ik denk dat we allemaal onze momenten hebben waarop we iets anders zeggen of doen dan we eigenlijk willen, omdat we bang zijn. Bang voor een bepaalde reactie van een ander, bang voor persoonlijk leed, bang om niet begrepen te woorden, bang om buitengesloten te worden, bang om niet aardig of erger nog belachelijk gevonden te worden, en noem maar op.  De keren dat ik mezelf niet geweest ben en een deksel op mijn licht en liefde gezet heb zijn talrijk, maar ik probeer met vallen en opstaan om dat steeds minder te doen. En vooral dat vallen en opstaan, dat onderweg zijn naar de opstanding van wie we werkelijk zijn, een mens vol liefde en licht, dàt begrijpt Jezus zo goed. Daarin wil hij jou en mij inspireren. Daarvoor is hij voor ons aan het kruis gestorven …

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie