Boekverslag Zoektocht naar het paradijs - Arita Baaijens - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Zoektocht naar het paradijs – Arita Baaijens

Het paradijs zoeken gaat over een gemis, een verlangen naar iets
wat de mens ooit bezat en is kwijtgeraakt.

– Arita Baaijens –

De eerste keer dat ik over Arita Baaijens hoorde, was toen ze me zelf een e-mail stuurde om te vragen of ik voor haar een nieuwe website wilde bouwen. Voordat ik haar bericht beantwoordde, bekeek ik de inhoud van haar oude site om een indruk te krijgen van wie ze was en wat voor werk er voor me klaar zou liggen. Ik klikte daar op een link die leidde naar een audiobestand van een interview met haar, waarin ze over haar zwervend bestaan in de Sahara vertelde. Op zoek naar zichzelf en naar meer zingeving in haar leven liet ze haar succesvolle leven in Nederland achter om 20 jaar lang de leegte en eenzaamheid van de woestijn op te zoeken.

Het was prettig om naar haar stem te luisteren terwijl ze tijdens het interview over haar belevenissen sprak en ik bewonderde de keuze die ze destijds gemaakt had om haar gevoel achterna te gaan en een plek te gaan verkennen die zo onherbergzaam en genadeloos is. Ik liet dat ook weten toen ik haar e-mail beantwoordde en vol enthousiasme aangaf dat ik graag haar nieuwe website wilde bouwen. In de korte tussentijd echter had Arita een aardige kennis bereid gevonden de website voor haar te maken en ging de samenwerking tussen haar en mij helaas niet door. De indruk die ze bij mij achtergelaten had was zeer zeker niet van voorbijgaande aard.

En toen ik niet veel later (ik denk een jaar) de presentatie van Arita’s nieuwe boek “Zoektocht naar het paradijs” op de agenda van een festival die ik bezocht zag staan, zorgde ik ervoor dat ik vooraan in de zaal zat. Ze had intussen de Sahara ingeruild voor de hoogvlakte van Siberië om daar op zoek te gaan naar Shambala, een mythisch koninkrijk waar mensen voorbeeldig leven en heel oud worden, oftewel het Paradijs. Een zoektocht die zeker niet zonder enige slag of stoot is verlopen. Alleen al het bij elkaar krijgen van fondsen om haar reizen en onderzoeken te financieren bleek een onderneming op zich, laat staan het vinden van goede gidsen, paarden en slaapplekken tijdens het rondtrekken. Maar wie haar prachtige boek leest, weet dat Arita het uiteindelijk allemaal de moeite waard heeft gevonden.

Het boek leest alsof je zelf met je paard naast Arita meeloopt en het avontuur ter plekke meebeleeft. De scherpe observatie van de plaatselijke bevolking  van Kazachstan, Rusland, China en Mongolië (de landen waar ze doorheen reist) en de lokale gidsen met wie ze persoonlijk optrekt, geeft je een bijzondere indruk van de mensen die daar leven en van het leven dat zij leiden. Een indruk die je meteen ook nederig maakt, wanneer je over de ontberingen leest die onvermijdelijk onderdeel zijn van een leven op deze hoogvlakte. Natuur en mens zijn daar zo intens met elkaar verbonden dat ze als een eenheid functioneren, wat ook een voorwaarde blijkt te zijn voor het vinden van Shambala.

Naast haar rake en soms nietsontziende beschrijvingen van de mensen die ze ontmoet en met wie ze tijdens haar zoektocht optrekt, schuwt Arita ook niet om haar eigen karakter en gevoelens in het boek openhartig te schetsen. Ze geeft zelfs een kleur (of meerdere) aan iedere ervaring die ze meemaakt, hetgeen een extra mooi laagje aan het boek geeft. Zo staat goud voor geluk, rood voor een rotgevoel, groen voor een bijzondere ontmoeting en blauw voor inzicht. De kleuren hebben niet alleen betrekking op ontmoetingen met anderen en haar grote bewondering voor de bewoners van dit gebied, maar ook op haar enorme, haast wel religieus te noemen, ontzag voor de majestueuze natuur om haar heen, die zij als biologe ook schilderachtig weet te omschrijven.

Als nuchter mens die de wetenschap haar bijbel noemt en blind vaart op natuurkundigen die de wereld en haar verschijnselen verklaren, merk je dat Arita gaandeweg het boek steeds meer het gevoel krijgt dat er meer is tussen hemel en aarde. Dat de waarheid van de wetenschap geen stabiele waarheid is en telkens bijgesteld moet worden, wist ze al en dat sommige dingen gewoonweg niet te verklaren zijn, weet ze nu ook.

En of ze het paradijs daadwerkelijk ook vindt, laat graag aan jou over om te ontdekken. De manier waarop ze haar boek geschreven heeft is in mijns inziens in ieder geval zéker paradijselijk te noemen.

Yvonne Alefs

Boek meteen bestellen? Klik dan hier!

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie