Zingen als een vogel

Zingen als een vogel

Eén van de meest diepgaande bewustzijnservaring die ik heb gehad, was dat wanneer ik me afgeremd voelde om iets te doen of zeggen wat zo diep van binnen als waarheid voor mij aanvoelde, dit niet veroorzaakt werd door iets of iemand buiten mij, maar uitsluitend door mijzelf. Ik ben ZELF de rem als ik in mijn leven voel dat ik bepaalde diepe persoonlijke waarheden moet verbergen of achterwege laten. En ook al zou er in mijn omgeving letterlijk iemand zijn die uitspreekt dat ik iets niet mag of kan doen of zeggen, dan nog ben IK het die de beslissing neemt om daar gehoor aan te geven en voor de weg van de minste weerstand te kiezen. Om niet de moed te hebben om er tegenin te gaan en met hangend hoofd op het zijspoor te blijven waarop ik dan zit. Het besef dat ik mijn eigen rem ben, legt de volledige verantwoordelijkheid van hoe ik het verloop van mijn leven beschouw bij mijzelf en ontslaat ieder ander van de door mij opgelegde rol van ‘manipulator’ of ‘onderdrukker’. Dit bewustzijn heeft me kracht gegeven om los te komen van dingen waar ik me tot op dat moment toe verplicht voelde of waarvan ik overtuigd was dat het op een bepaalde manier moest zijn en me een enorme gevoel van autonomie en vrijheid gegeven.

Eigen verantwoordelijkheid nemen voor wat er in je leven speelt is zo krachtig. Het betekent dat je datgene wat je nodig hebt om het leven te leiden waarvoor je voelt dat je bestemd bent in JEZELF kunt vinden. Je hebt daar niemand anders voor nodig en je kunt ook niemand anders de schuld geven als je het gevoel hebt dat je de verkeerde kant op gaat. Je hebt te allen tijde de kracht en vermogens om je unieke weg te gaan, om je innerlijke stem te volgen en los van wat anderen ervan vinden je leven naar jouw eigen inzichten en diep gevoelde intenties in te richten. Dat je daarvoor je eigen angsten in de ogen moet kijken en moed bij elkaar moet rapen, is zeker. Als je altijd gewend bent geweest om dat wat je vreest uit de weg te gaan, bijvoorbeeld het teleurstellen van dierbaren of het ontvangen van kritiek, dan is het kiezen om voortaan dwars door je angsten heen te gaan behoorlijk eng. De wetenschap echter dat vrijheid en authenticiteit je aan de andere kant opwacht, geeft kracht om dit proces toch telkens weer opnieuw aan te gaan.

Eén van mijn allergrootste remmen om helemaal vrijuit mezelf te zijn, zijn de gedachten die anderen wellicht over mij zullen hebben. Ik weet namelijk dat mijn persoonlijke innerlijke waarheden niet dezelfde zijn als die van anderen, of wacht … doe ik hier misschien een aanname? Heb ik hier een gedachte over de inzichten en denkwijze van anderen, terwijl ik daar helemaal geen weet van kan hebben? Ja, ik denk van wel. Want wat weet ik eigenlijk over de gedachtes van een ander, en in hoeverre gaan die gedachtes werkelijk over mij, over wat ik misschien doe of zeg? Laatst zei iemand in een podcast die ik aan het luisteren was dat we allemaal het centrum van onze eigen universum zijn. Alles wat we doen en zeggen als reactie op wat van buitenaf naar ons toekomt, is vooral een uiting van iets wat binnenin ons, vanuit ons eigen innerlijke universum, meebeweegt. Dus alles wat een ander eventueel als oordeel of mening over mij heeft, is een uiting van een eigen innerlijke beweging, en gaat dus in wezen niet over mij. Dat betekent dat ik me niet meer hoef in te houden en gewoon mijn liedje mag zingen.

En dat brengt mij tot slot bij een uitspraak van Rumi die in een boek dat ik onlangs las werd aangehaald en ogenblikkelijk een snaar bij mij raakte:

I want to sing
like the birds sing
Not worrying about
who hears it
or what they think

Ik besloot ogenblikkelijk dat dat voortaan mijn mantra zal zijn …

 

Facebooktwitterlinkedin
4 Reactie's
  • cindy
    Geplaatst op 08:38h, 15 januari Beantwoorden

    prachtig geschreven

  • Carrie Bloetjes
    Geplaatst op 12:08h, 15 januari Beantwoorden

    Prachtig, let’s all do that!!

    • Yvonne
      Geplaatst op 19:27h, 15 januari Beantwoorden

      Yesssssss!

Geef een reactie