Wonderen, kansen en mogelijkheden - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Wonderen, kansen en mogelijkheden

De allereerste pagina die ik voor deze blog schreef heet ‘Bestemming‘. Het beschrijft het innerlijke besef dat mijn leven naar een eindpunt toewerkt en dat het er niet om gaat wat ik aan het einde pas bereik, maar om wat ik onderweg naar dat eindpunt toe heb gezien, gevoeld, geproefd, gehoord, ervaren en geleerd.

En als ik dan die bestemming bereikt heb, dan weet ik nu al dat de weg ernaartoe uiteindelijk het allerbelangrijkste was….

In onze westerse wereld zijn we gewend te horen dat we doelen moeten stellen en een vastomlijnd plan moeten hebben alvorens we ergens aan beginnen. Dat we ons daar vervolgens goed aan moeten houden willen we succes behalen. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat we zo gefocused zijn op het halen van een doel, dat we vergeten om af en toe stil te staan bij de weg die naar dat doel leidt ? Er bestaat een hele mooie film op internet waarin duidelijk wordt dat we gedurende een grote periode van ons leven alleen maar bezig zijn met het bereiken van een volgende doel of levensfase en daardoor een groot deel van de tijd in de toekomst leven (die er nog niet is), in plaats van in het huidige moment (die er wel al is). Als we op de kleuterschool zitten, willen we namelijk leren rekenen en schrijven, als we op de basisschool zitten, kunnen we niet wachten tot we naar de middelbare school gaan en als we op de middelbare school zitten, zijn we al druk bezig met welk beroep we later willen uitoefenen en welke opleiding we daarvoor moeten volgen en ga zo door. Het is daarom dat we op een bepaalde leeftijd achterom kijken en tot onze schrik beseffen dat de helft van ons leven alweer voorbij is, zonder dat we er optimaal van genoten hebben. Vaak is dit het moment waarop het roer omgaat en men besluit zich meer over te geven aan de eb en vloed van het leven en vastomlijnde plannen te laten varen.

Gisteren kwam ik onderstaande tekst van de succesvolle zakenvrouw Simone Levie tegen:

Ik volg mijn gevoel.
En ik zie de wonderen, kansen en mogelijkheden die op mijn pad komen.
En ik spring daar direct op in.
Omdat het kan.
Omdat ik nog niet precies weet wat ik over 3 maanden ga doen.

Vooral de zin ‘en ik zie de wonderen, kansen en mogelijkheden die op mijn pad komen’ springt er voor mij uit. Ik geloof namelijk zelf ook heilig in het zien en pakken van de kansen die je iedere dag door het leven aangereikt worden. Het leven is namelijk intelligent, intelligenter dan wij met onze schema’s, plannen en analyses. Het weet veel beter dan wij wat we nodig hebben op de weg naar onze ‘eindbestemming’ en legt de wonderen, kansen en mogelijkheden ook voor onze voeten neer. De grote vraag hier is echter of we deze geschenken wel opmerken en zien? Of we niet te druk bezig zijn met het behalen van onze vooropgezette doelen die in een toekomst liggen, die eenmaal bereikt weer omgezet wordt in een nieuwe toekomst en ons zo telkens afleidt van het huidige moment waarin het leven ons geschenken biedt die we daadwerkelijk nodig hebben op ons levenspad.

The path is the goal. – Mahatma Ghandi

Moeten we dan helemaal geen plannen meer maken? Nee, dat is natuurlijk weer het andere uiterste. Plannen geven vorm aan onze ideeën en zijn nodig om iets wat in ons op is gekomen (wat het leven ons heeft aangereikt) zichtbaar en uitvoerbaar te maken. Zonder plan, blijft een gedachte een idee, terwijl het juist gemanifesteerd wil worden. De flexibiliteit waar ik voor pleit is in het precies uitstippelen van hoe dat plan dan vervolgens uitgevoerd moet worden. Wie openingen in de planning houdt voor onverwachtse wendingen en ontmoetingen, geeft ook zijn hart de ruimte om te spreken en het leven de gelegenheid om zijn natuurlijke verloop te nemen. Alleen dan is het ook mogelijk om de rust te vinden om heel bewust stil te staan bij de levenslessen die je onderweg opdoet en zal je aan het einde van je leven merken dat het ‘eindstation’ niet het doel van je levensreis is geweest, maar het juist het pad dat je gegaan bent.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
2 Reactie's
  • Rob Rugebregt
    Geplaatst op 14:50h, 23 januari Beantwoorden

    Dag Yvonne,

    Dit stuk spreekt mij erg aan (overige stukken ook, hoor). Maar hier heb jij een onderwerp aangesneden waarvan de waarde in de huidige maatschappij, denk ik, nauwelijks wordt onderkend.

    Je stelt in de tekst, dat wij (doorgaans) zo geconditioneerd zijn met de schema’s van de maatschappij en daarbij vergeten, dat de spontaniteit van het leven / de natuur zo veel meer kan bieden en een verrijking kan betekenen (zonder in strijd zijn met die schema’s) als je er maar voor open wilt stellen. En dat laatste is voor veel mensen kennelijk een probleem of men durft het niet aan.

    Inderdaad : de weg zelf is het doel. Probeer te voorkomen dat je aan het eind van de rit pas in de gaten krijgt dat je was geleefd in plaats te hebben geleefd.

    Een mooie uitspraak van Bruce Lee (Gongfu meester en filosoof) : “een doel is niet alleen om het te bereiken maar vooral om er op te richten.”

    Prachtig stuk, Yvonne!

    • Yvonne
      Geplaatst op 19:33h, 24 januari Beantwoorden

      Ja, mooi die uitspraak van Bruce Lee. Gongfu is gestoeld op het Daoïsme, net als Qigong waar ik momenteel de instructeursopleiding voor volg. Ik haal heel veel mooie en waardevolle dingen uit het Daoïsme, waaronder ook dat het leven als water zou moeten zijn, vloeiend en buigzaam en niet berekenend. Ik heb me voor dit stuk ook door het Daoïsme laten inspireren.

Geef een reactie