Voelen en loslaten -Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Voelen en dan loslaten

Al ergens in het voorjaar markeer ik in mijn agenda de tweede en derde week van augustus met grote, rode kruizen; dan ga ik onze keuken aanpakken. Behang eraf, nieuw kleurtje op al het houtwerk en daarna weer nieuwe, frisse bekleding op de wanden. In de laatste week van juli kies ik het nieuwe behang uit en weet me daarmee verzekerd van een tijdige levering. Een paar dagen voordat ik begin, loop ik de interieurwinkel in om verf te halen en vraag terloops of ze al een idee hebben wanneer het behang binnenkomt. De verkoper kijkt me geschrokken aan en vraagt aan zijn collega of hij ‘het’ wel heeft doorgegeven. Blijkt dat ze me vergeten zijn te vertellen dat het behang dat ik uitgezocht heb niet meer leverbaar is. Bijna twee weken later duik ik weer de behangboeken in op hoop van zegen dat het niet al te lang gaat duren voordat de nieuwe keuze geleverd kan worden. Het ziet er in ieder geval gunstig uit met een levertijd van maar één week.

De keuken ligt helemaal klaar om behangen te worden, als ik een voicemail van de winkel op mijn mobiel ontvang. Het behang is niet met de levering van deze week meegekomen en de leverancier is niet bereikbaar in verband met vakantie. Ze doen hun best om nog iets te regelen voor me, voordat ze zelf een week de deuren sluiten….. Er gebeurt op dat moment van alles met me. Ik voel me zielig en gefrustreerd, begin te klagen en te zuchten, te zeuren en te bokken. Ik heb er alles aan gedaan om het gesmeerd te laten verlopen: tijd in de agenda vrijgemaakt, behang op tijd uitgezocht, schilderwerk binnen het schema afgekregen, en nu komt het stomme behang maar niet. Weerstand, weerstand, weerstand! Als ik geïrriteerd tegen mijn man zeg dat ik de bestelling ga afzeggen en bij de Praxis wat kant-en-klare rollen behang ga halen, wordt ik teruggefloten. De kleur van het schilderwerk is aangepast aan het behang, dus is dat geen optie.

Ik denk aan de rommel in onze woonkamer waar alle keukenspullen nu tijdelijk staan gestald, aan de ijskast en het gasfornuis die van de wanden zijn gehaald en nu middenin de keuken staan en hoe dat dan moet als we over twee weken de verjaardag van mijn man gaan vieren. Het liefst duik ik in mijn bed met de lakens over mijn hoofd; ik wil me verstoppen. Maar die vrouw was ik ooit, maar ben ik nu (zoveel als het me al lukt) niet meer en wil ik ook niet meer zijn. Heel bewust duik ik in mijn lichaam om te voelen wat deze situatie met me doet en voel meteen de beklemming. Het lijkt alsof mijn keel een klein beetje wordt dichtgeknepen en ik minder goed kan ademhalen. Ik herken het meteen: angst. En ik weet ogenblikkelijk dat ik bang ben om de controle te verliezen. Mijn klagen, zuchten, zeuren en bokken lijken op het eerste gezicht gericht te zijn tegen de winkelier, maar in werkelijkheid wijst het naar iets diep in mij. Zodra ik me bewust ben waar de ‘pijn’ zit, wordt ik meteen rustig. Ik vraag mezelf af wat er nou werkelijk zo vreselijk aan zou zijn als ik nu de controle over het tijdschema van deze ‘renovatie’ verlies. Ga ik dood? Nee. Wordt ik er ziek van? Nee. Verlies ik er mijn hele hebben en houden mee? Nee! En bij die laatste vraag flitsen de bewoners van Lombok me door het hoofd: zij hebben na de aardbeving wél alles verloren. Dus wat zeur ik nou?

Mijn voornemen om flink te gaan klagen bij de winkelier, veranderde hierdoor in een houding waarbij ik wel heb laten weten dat ik er enorm van baal, maar ook dat ik de moeite die ze voor me doen om het behang rechtstreeks naar mij gezonden te laten worden, waardeer. En ik geloof dat dat wat je uitdeelt ook door de ander weer wordt doorgegeven. Dus in plaats van een rimpeling van negativiteit hoop ik nu een rimpeling van waardering doorgegeven te hebben. En dat alles door simpelweg de signalen van mijn lichaam te herkennen en me bewust te worden van wat me WERKELIJK dwarszat.

Yvonne Alefs

En net als ik dit artikel aan het afronden ben, word ik gebeld met de mededeling dat het behang zojuist de winkel binnen is gebracht! Alles komt dus toch nog gewoon op tijd. Blijkbaar had ik gewoon nog een lesje in ‘loslaten’ nodig! 🙂

Facebooktwitterlinkedin
5 Reactie's
  • Ralf
    Geplaatst op 16:36h, 16 augustus Beantwoorden

    Wat ben je toch grappig…………………….
    Liefs ralf

  • Bea Veraart
    Geplaatst op 20:18h, 16 augustus Beantwoorden

    Lieve Yvonne
    Zo herkenbaar, maar fijn dat het jou gelukt is er een positieve draai aan te geven.
    Wij blijven leren. En straks fijn genieten van een mooie keuken.

    Bea

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:17h, 20 augustus Beantwoorden

      Ja, zo is het tante Bea! We blijven leren en het is zo leuk om steeds bewuster te worden wat de bron is van een emotie. 🙂

  • Gerda Mandjes
    Geplaatst op 19:02h, 17 augustus Beantwoorden

    Het is voor mij herkenbaar. De aanleiding is niet waar het om gaat. Als ik er over nadenk, ontdek ik de reden van mijn boosheid. En dat is van belang dan kan ik er iets mee.

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:18h, 20 augustus Beantwoorden

      Precies: nadenken, bewust worden. En dan ineens helder krijgen wat er daadwerkelijk aan de hand is. Telkens weer een mooi proces vind ik!

Geef een reactie