Upclose & Personal- Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Upclose & Personal

Het kost me moeite om het onderwerp voor vandaag helder te krijgen. Een aantal video’s dat ik de afgelopen tijd op Facebook tegenkwam en fragmenten uit de serie ‘The Story of Us’ van Morgan Freeman op National Geographic spelen door mijn hoofd. Stuk voor stuk lichten zij het tipje van de sluier over hoe we met z’n allen een wereld zonder excessief geweld en oorlog kunnen creëren, zo niet nu meteen, dan zeker voor de generaties die na ons komen. Het eerste wat we daarvoor moeten afleren zijn onze vooroordeel over mensen die er anders uitzien en er andere gewoonten op na houden. Misschien wel een bijna onmogelijke opdracht voor wie al een tijdje hier op deze aarde rondloopt, omdat we ons hele leven al zo zijn geprogrammeerd dat alles wat afwijkt van wat we zelf normaal vinden, in onze ogen ‘verkeerd’ of ‘slecht’ is. Al van jongs af beïnvloed door onze omgeving en de informatie die we via verschillende media dagelijks absorberen, vormen we een beeld van onze medemens, dat er vaak behoorlijk naast zit. Zoals het meisje van 15 in onderstaand filmpje:

Het idee dat een hele bevolkingsgroep niet deugt, is misschien wel de hardnekkigste misvatting die er in deze wereld bestaat en de grootste aanleiding voor geweld en oorlog. Oorlogszuchtige machthebbers weten als geen ander, hoe ze deze misvatting naar hun hand kunnen zetten en hun eigen mensen kunnen ophitsen, door een ander groep aan te wijzen als veroorzakers van hun ellende. Denk maar aan de Joden in de Tweede Wereldoorlog, de Bosnische Kroaten (voornamelijk moslims) tijdens de Bosnische Burgeroorlog  en de Tutsi’s tijdens de Rwandese genocide. Alleen als we bereid zijn elkaar op persoonlijk niveau te ontmoeten en te leren kennen, kunnen we zelf onze mening vormen over de individuen die bij bepaalde groepen behoren en zelf bepalen of ze daadwerkelijk ‘anders’ of ‘slecht’ zijn. Een bijzonder voorbeeld van hoe dit in de praktijk kan gaan, zag ik in de serie van Morgan Freeman. Na de Rwandese genocide waar binnen 100 dagen 500.000 tot een miljoen Tutsi’s en gematigde Hutu’s werden vermoord, lag daar de immense taak van de nieuwe regering om de bevolking te helpen helen. Ze zetten projecten op, waarbij familieleden van vermoorde Tutsi’s en Hutu’s die de genocide hadden uitgevoerd, elkaar konden ontmoeten en in gesprek konden raken. Een Tutsi vrouw was daar in aanraking gekomen met de moordenaar van haar man en twee zoontjes en had door het persoonlijke contact met hem de kracht en vermogens ontvangen om hem te vergeven en zelfs vriendschap met hem te sluiten. In plaats van wraak, vergeving schenken  …. ik heb dat laatst ook ergens anders gezien:

Het zijn voorbeelden van ongelofelijk moedige mensen in situaties waarin het leven van een dierbare door een ander mens is beëindigd. De meesten van ons zullen ‘God zij dank’ nooit in zo’n extreme situatie terecht komen, maar om dezelfde moed te laten zien, is dat ook niet persé nodig. Ook in kleine alledaagse dingen, kunnen we proberen om milder te reageren op wat een ander ons ogenschijnlijk ‘aandoet’. De bestuurder die ons afsnijdt in het verkeer, de vrouw die voordringt in de rij, de kassière die als een zombie achter de kassa zit, enz.  Misschien als we de kans hadden ze persoonlijk te spreken, dan zouden we horen dat de bestuurder op weg was naar zijn zieke kind, de vrouw die voordringt niet zo heel lang kan staan en de kassière een doodvermoeide alleenstaande moeder is met twee banen. Een ‘niet-meteen-oordelende’, zachtere houding ten opzicht van onze medemens aanwenden, dus. Iets waar ik zelf net als ieder ander ook hard aan moet werken, maar waarvan ik overtuigd ben dat het de eerste stap is naar een vredevollere wereld.

‘Upclose and personal’ zo zou ik teruglezend deze blog willen noemen. Want, alleen dan wanneer we dichtbij onze medemens durven komen en open kunnen staan voor het persoonlijke verhaal, kunnen we de wereld beter begrijpen en ervoor zorgen dat misverstanden die uiteindelijk leiden tot vreselijke oorlogen en geweld al in de kiem worden gesmoord.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie