Synchroniciteit - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Synchroniciteit – Deepak Chopra

Oorzaak en gevolg, ze lijken zo onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder oorzaak geen gevolg, geen gevolg zonder oorzaak. Geen beweging zonder een aantoonbare actie, geen handelen zonder een aanwijsbare aanleiding. En toch overkomt het ons allemaal weleens dat precies dat wat we nodig hebben op het juiste moment naar ons toekomt, zonder dat we daarvoor een aanleiding hebben gegeven.

Je denkt bijvoorbeeld aan een goede vriendin die je lang niet gezien hebt en een uur later staat prompt een bericht van haar op je voicemail. Je wilt graag van baan veranderen, en in de trein overhoor je twee mensen over een interessante vacature praten. Je zit in de wachtkamer bij de tandarts en terwijl je daar nadenkt over wat voor soort vakantie goed voor je zou zijn, valt je oog op de omslag van een tijdschrift die daar ligt, waarop met grote letters “Bijtanken op Bali” staat.

De oorzaken van deze ervaringen zouden moeten zijn, dat die vriendin je gedachten kan lezen en je daarom opbelt, of dat die twee mensen in de trein weten dat je ander werk zoekt, of dat de schrijver bij het schrijven van het artikel zich ervan bewust was dat je behoefte hebt aan een rustgevende vakantie. Maar dat is aantoonbaar niet het geval. Zowel de vriendin, de twee mensen in de trein als de schrijver van het artikel wisten niets van jouw behoeften af. Zij handelden los van jou, vanuit een eigen intentie. En toch was er een verbinding tussen jullie ogenschijnlijk losstaande behoeften.

Veelal doen we deze gebeurtenissen af als toeval en handelen er verder niet naar. We maken geen tijd vrij in ons drukke schema om die vriendin terug te bellen, reageren toch maar niet op die vacature waarover die twee mensen in de trein spraken, of besluiten dat we toch beter een actieve vakantie in de Franse Alpen kunnen boeken. Niet beseffende dat we daardoor de uitwerking van de verbinding missen: een waardevolle hernieuwde vriendschap, een bevredigende nieuwe baan en een herstelde innerlijke rust.

Hoe komt het dat we die verbindingen zonder aanwijsbare oorzaken tussen ons als mensen niet willen (of kunnen) zien? En dat terwijl we die onzichtbare kracht wel erkennen in de natuur als we vol bewondering naar een zwerm spreeuwen kijken die als één lichaam allerlei mooie patronen in de lucht creëren zonder tegen elkaar aan te botsen, of in ons eigen lichaam waarbij alle onderdelen van micro- tot macroscopisch precies dat doen wat nodig is om als geheel te functioneren en in de ecologische samenhang van natuurverschijnselen.

Waarom zijn we gaan geloven dat we als individuen losse entiteiten zijn? Van elkaar afgescheiden in plaats van ten alle tijden door een onzichtbare kracht verbonden. Waarom zijn we zo gefixeerd op het lichaam, op het “hier eindig ik” en “daar begin jij”? Onze aandacht is zo vaak ten onrechte gericht op dat wat beperkt wordt door omhulsel, terwijl we veel meer zijn dan ons lichaam alleen.

In zijn boek “Synchroniciteit” bespreekt Deepak Chopra de aanwezigheid van deze menselijke verbondenheid door een universele kracht en onderbouwt zijn betoog met wetenschappelijke onderzoeken en zijn eigen kennis en ervaringen als wetenschapper (neuroendocronologie). Maar het is vooral de combinatie van wetenschappelijke onderbouwing en zijn spirituele overtuigingen die dit boek van Deepak – naar mijn idee – bijzonder maken.

Yvonne Alefs

Boek meteen bestellen? Klik dan hier

Deepak is overigens niet de eerste (en zeker niet de laatste!) die iets over synchroniciteit gepubliceerd heeft. In 1930 ging Carl Jung hem voor. Jung veroorzaakte daarbij een radicale omwenteling binnen de psychologie, die tot dan toe gebaseerd was op de overtuiging dat alles wat zich in het leven voordoet een aanwijsbare oorzaak moest hebben.

 

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie