Prioriteitenlijstje - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Prioriteitenlijstje

 

In mijn eerste blog van dit kersverse jaar neem ik je voor eventjes weer mee naar 2017. Terwijl ik rond de feestdagen genoot van twee weken rust, gingen mijn gedachten regelmatig uit naar het moment waarop ik in het nieuwe jaar weer het ritme van alledag zou oppakken. Ik had besloten om in 2018 mijn huidige werkzaamheden op een lager pitje te zetten, zodat ik me voornamelijk kon bezighouden met dat waar op dit moment mijn hart zo bij ligt, namelijk lesgeven en schrijven. De gedachte om wat meer ruimte daarvoor te hebben, gaf me een gevoel van geluk, want ik geloof dat wat je aandacht geeft groeit.

Je zou misschien verwachten dat de reden waarom mijn gedachten tijdens mijn vakantie zo vooruit schoten, was omdat ik uitkeek naar de nieuwe situatie die ik me zo had voorgenomen te creëren. Maar het was juist het tegenovergestelde wat me zo bezig hield. Ik wist namelijk dat het me niet zou lukken om mijn huidige werkzaamheden op een lager pitje te zetten. In de loop van vorig jaar had ik opdrachten aangenomen, waarvan ik had verwacht dat ze in datzelfde jaar afgerond zouden worden, maar de opdrachtgevers hadden meer tijd nodig om mij de juiste informatie aan te kunnen leveren. En zo kwam het dat ik maar liefst zeven opdrachten van het oude jaar mee heb genomen naar het nieuwe jaar. Ik maakte me dus zorgen over hoe ik mijn voornemen zou kunnen waarmaken en voelde de tijdsdruk  nog voordat ik op het moment beland was dat dat eventueel zou plaatsvinden.

Mijn gedachten gingen met me aan de haal en ik was al bezig te berekenen wanneer ik dan wel de tijd en ruimte zou hebben om meer les te geven en vaker te schrijven. Voor ik het goed en wel doorhad, was ik dus mijn plannen voor mijn passies in de ijskast aan het zetten, omdat ik mezelf wijs had gemaakt dat ik eerst die opdrachten af moest hebben. Wacht ….  even terugspoelen …  ik had mezelf wijsgemaakt dat ….. Huh? …. WAT???? …… Dus ik had zelf deze beperkende regel opgesteld? Maar dat betekent dus dat ik het ook kan herschrijven! TADAAAAA!!!

Ik besefte in een flits dat ik uitsluitend zelf bedenk wat de hoogste prioriteit heeft in mijn leven, en niemand anders. En dat als ik zou besluiten om ondanks de opdrachten die er nog lagen toch meer tijd te besteden aan lesgeven en schrijven, dat alles ook wel op zijn pootjes terecht zou komen. Op dat moment besloot ik erop te vertrouwen dat, wanneer ik de ruimte geef aan dat waar mijn hart sneller van gaat kloppen, ook al het andere wel voor elkaar komt. Ik nam mezelf voor om voortaan vooral te denken in termen van overvloed, in plaats van tekort.

Dus voor mij geen gedachten meer over ‘ik kom tijd te kort’, maar alleen gedachten van ‘ik heb tijd genoeg’. Dat is in ieder geval mijn streven! (Wat vast en zeker met vallen en opstaan gepaard zal gaan!) Vrede hebben dat iets wat lager op de prioriteitenlijst staat, dan niet ‘op tijd’ afkomt, hoort daar onlosmakelijk bij en ben ik ook bereid te accepteren. Een ander niet kunnen geven waar hij of zij op hoopt, maakt daar ook deel van uit, maar die uitdaging durf ik wel aan te gaan. Want nogmaals, ik geloof dat als je datgene voorrang geeft wat zo heel diep van binnen aanvoelt als een onlosmakelijk deel van wie jij bent, al het andere als vanzelf zich daarnaar zal voegen. Geen zorgen voor morgen dus, Vonne! 🙂

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
4 Reactie's
  • San
    Geplaatst op 10:24h, 13 januari Beantwoorden

    ???? goede voornemens. ???? succes, het gaat jou vast lukken. Xxx

    • Yvonne
      Geplaatst op 14:13h, 14 januari Beantwoorden

      Ik ga mijn best doen! xxx 🙂

  • Inge Lahuis
    Geplaatst op 10:48h, 13 januari Beantwoorden

    Wat weer een wijsheid! Ik ga deze uitdaging ook aan!

    • Yvonne
      Geplaatst op 14:13h, 14 januari Beantwoorden

      Ja, doe mee!!! 🙂 xxx

Geef een reactie