Persoonlijke verantwoordelijkheid - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Persoonlijke verantwoordelijkheid – mens & vrije wil: Hartgeschreven blog

De wereld zucht onder strijd en leed en vraagt zich daarbij wanhopig af waarom God dit alles toelaat. Als hij zo ontzettend veel van de mensen houdt, waarom laat Hij die oorlogen en dat geweld en leed toe? Waarvoor zijn er ziekten? Waarom ondergaan sommigen zo’n pijnlijke en mensonterende levensweg? Wat voor vader doet zijn kinderen dit alles aan?

Voor wie een ouder mag zijn en zijn kinderen intensief en naar beste weten begeleidt bij het opgroeien, weet dat er een moment komt waarop je moet vertrouwen op het eigen verantwoordelijkheidsgevoel van dat kind dat je met zoveel zorg hebt grootgebracht. Je hebt het kind het verschil geleerd tussen wat “goed” is en wat niet, laten voelen dat er consequenties zijn bij bepaald gedrag, getracht een voorbeeld te zijn in eerlijkheid en oprechtheid en dan is het tijd om hem of haar los te laten, zodat het kind zichzelf kan gaan manifesteren in de wereld.

Maar wat kun je werkelijk als ouder doen als op het moment van volwassenheid van je zoon of dochter blijkt dat al je harde werk en goede inspanningen om het rechtschapen op te voeden, niet de uitwerking hebben die je gehoopt had? Als je kind eenmaal “vrijgelaten” totaal de weg kwijtraakt en de ene ellendige situatie na de andere meemaakt of zelfs veroorzaakt? Als het verstrengeld raakt in duistere praktijken en het licht dat je eens erin hebt gelegd volledig dooft? En tenslotte dan ook nog jouw tekortkomingen als opvoeder wellicht aanwijst als oorzaak voor zijn of haar ellende? Het is denk ik helder dat je in deze omstandigheden als ouder de wereld op zijn kop kunt zetten, maar niet eerder tot je kind kunt doordringen dan dat het inziet dat hij of zij ZELF telkens weer de eigen glazen ingooit.

Onze “eigen vrije wil” die ons door God is gegeven en waarmee hij ons de wijde wereld in heeft gestuurd, is onze universele volwassenheid, en werkt niet anders.

Zijn Geest, die Hij in ons neergelegd heeft en waardoor er een gelijkenis is tussen Hem en ons, is onze opvoeding. Het is volkomen aan ons of we zijn voorbeeld volgen en in liefde trachten te leven, of dat we ons als een onverantwoordelijke adolescent tegen Hem afzetten en onze geestelijke afkomst de rug toe keren. God laat in Zijn wijsheid beide toe en kan pas iets voor ons betekenen als wij inzien dat alles wat er hier op aarde gebeurt het gevolg is van beslissingen en acties die wijzelf als mensheid hebben genomen.

Laten we onze handen dus niet meer in onschuld wassen bij de gruwelijke beelden op tv of de hartverscheurende artikelen uit de krant en ophouden de schuld van al die ellende en onrecht af te schuiven op God. Beter is het onze energie te stoppen in het bewust worden van ons eigen persoonlijke verantwoordelijkheid voor deze wereld en onze medemens en God daarbij vooral om Zijn ondersteuning en leiding vragen. Met die instelling alleen is het mogelijk voor Hem om ons als universele volwassenen te helpen een betere wereld voor onszelf en de generaties na ons te scheppen.

We kunnen dit doen door telkens heel bewust stil te staan bij onze eigen intenties, voordat we een gedachte of emotie via ons handelen de wereld inbrengen. Ons afvragen of deze wel voortkomt uit liefde of dat er wellicht een andere emotie ten grondslag ligt. Ten diepste beseffen dat iedere actie, weer een volgende actie in beweging zet en zich voortzet in een oneindige reeks. En dat daar waar het handelen van ons mensen leidt tot chaos en geweld, we onze EIGEN glazen hebben ingegooid. Niet God.

Bron: Hartgeschreven blog van christen Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie