Bundel Lichtwoorden van schrijfster Yvonne Alefs
Bundel Stap in het Licht van schrijfster Yvonne Alefs

Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd wat ik als kind ‘later wilde worden’, dan had ik je daar geen antwoord op kunnen geven. Pas toen ik als volwassene op het vlak van mijn beroep het gevoel had dat ik nog niet op het juiste pad was, ben ik daar gericht naar gaan zoeken. Ik vond het geschreven in mijn eigen handschrift in een ‘Treasury Book’ dat ik van mijn ouders had gekregen: ik wilde later 'nurse' zijn. Alhoewel ik op achtjarige leeftijd (gelukkig) nog niet veel verpleegsters in actie had gezien, moet ik er toch een bepaald...

Mijn medemens is mijn spiegel Gesneden uit hetzelfde hout zijn wij gemaakt om elkaar te tonen wat al goed gaat en wat nog ‘fout’ Gedicht ‘Medemens’ ==== Ik huil zachtjes. Niet omdat ik verdrietig ben, maar meer vanuit een gevoel van acceptatie en zachtheid voor mezelf. Je hebt net iets tegen me gezegd wat een gevoelige snaar raakt en in plaats van in de verdediging te gaan of juist in mijn schulp te kruipen, zoals ik weleens kan doen, geef ik toe dat het me raakt. Je schrikt van mijn tranen, omdat het nooit jouw intentie is om mij te kwetsen, en ik...

Als je mij zou vragen waar ik het liefst voor kies, voor liefde of voor angst, dan zou ik je zeggen dat ik het liefst voor liefde kies. Als je mij vervolgens zou vragen of ik dat dan ook altijd doe, dan moet ik je helaas zeggen dat dat nog niet zo is. Wat wel is, is dat mijn bewustzijn, dat ik de keuze heb tussen deze twee uitersten, groter is geworden na het lezen van het boek ‘Het Universum staat achter je’ van Gabrielle Bernstein. Wanneer ik in een situatie kom, waarin ik neig naar oordeel, twijfel of onzekerheid,...

Interessant vind ik het, dat het christendom (en misschien ook wel velen buiten het christendom om die dit verhaal kennen) Judas veroordeelt vanwege zijn verraad, maar het Petrus ruimhartig vergeeft. Waarom zou dat zijn, vraag ik me af? Is het omdat Judas’ verraad directe aanleiding was voor Jezus’ dood, en dat van Petrus niet? Judas markeerde Jezus met een kus, zodat de soldaten wisten welke man ze gevangen moesten nemen, wat uiteindelijk tot zijn kruisdood leidde. Petrus kwam zijn belofte niet na dat hij bereid was om met Jezus te sterven en ontkende na Jezus’ arrestatie tot drie keer doe...

En dan zijn daar de stilte de leegte het verdriet Stapstenen in het donker Zet je voeten maar neer eén voor één Voel de stilte Ervaar de leegte Doorleef het verdriet In al hun diepten in al hun donkerheid wijzen ze je de weg deze stapstenen in het donker Voeren je terug naar de liefde het licht het leven naar de plek waar een weerzien wacht Yvonne Alefs...

Vroeger op school had je weleens van die mooie rijtjes waarbij je aan moest geven welk woordje of welk plaatje niet in de rij paste. Uit de opsomming van doperwt, kikker, boomblad, modder en grasspriet koos je modder, omdat het niet groen was en bij zand, hoge hakken, zwembroek, zonnebrandcrème en strandlaken koos je de hoge hakken, omdat het niets met het strand te maken zou hebben. En zo werd ons als kind al vroeg aangeleerd waar iets bij hoorde en waar niet, of wat een ‘normale’ situatie was en wat niet. Had je voor het maken van het rijtje...

Het kost me moeite om het onderwerp voor vandaag helder te krijgen. Een aantal video’s dat ik de afgelopen tijd op Facebook tegenkwam en fragmenten uit de serie ‘The Story of Us’ van Morgan Freeman op National Geographic spelen door mijn hoofd. Stuk voor stuk lichten zij het tipje van de sluier over hoe we met z’n allen een wereld zonder excessief geweld en oorlog kunnen creëren, zo niet nu meteen, dan zeker voor de generaties die na ons komen. Het eerste wat we daarvoor moeten afleren zijn onze vooroordeel over mensen die er anders uitzien en er andere gewoonten...

Dat onze gedachten een krachtig instrument zijn, weet ik al mijn hele leven. Bidden en mediteren is mij niet vreemd, en nu met het beoefenen van en lesgeven in Qigong, gebruik ik ook mijn gedachten om Qi (levensenergie) in en door mijn lichaam te leiden. Het is vooral vanwege dat laatste dat ik nieuwsgierig was naar dit boek. Ik voelde het effect van mijn gedachten in mijn lichaam als ik Qigong doe, maar hoe werkt dat dan precies? Hoe is het mogelijk dat als ik met mijn aandacht naar mijn voet of hand ga, ik het meteen voel tintelen? De invloed...

Al enige tijd was ik op zoek naar een boek dat mij in begrijpelijk taal zou uitleggen, welke diepe levenslessen er in de 81 verzen van de Tao Te Tjing staan. Glimpjes uit dit Taoïstische boek der wijsheid had ik hier en daar al opgevangen, maar een uitgebreide toelichting op wat de schrijver Lao Tzu precies bedoelde, was ik nog niet tegengekomen. Een paar keer al had ik bijna een vertaling gekocht, maar iedere keer weerhield me iets ervan om door te zetten. Ik denk dat ik diep van binnen wist, dat ik moest wachten tot ik op een dag...

  In mijn eerste blog van dit kersverse jaar neem ik je voor eventjes weer mee naar 2017. Terwijl ik rond de feestdagen genoot van twee weken rust, gingen mijn gedachten regelmatig uit naar het moment waarop ik in het nieuwe jaar weer het ritme van alledag zou oppakken. Ik had besloten om in 2018 mijn huidige werkzaamheden op een lager pitje te zetten, zodat ik me voornamelijk kon bezighouden met dat waar op dit moment mijn hart zo bij ligt, namelijk lesgeven en schrijven. De gedachte om wat meer ruimte daarvoor te hebben, gaf me een gevoel van geluk, want...

Het moet een paar jaar geleden zijn geweest dat een kennis mij een stuk tekst liet lezen, dat op Facebook voorbij was gekomen. Het verwoordde heel mooi hoe bepaalde mensen een heel leven bij je blijven en hoe anderen je leven op een zekere moment binnenwandelen, het voor heel even aanraken en dan weer uit je leven verdwijnen. Ik heb gezocht naar deze tekst, maar kon het helaas niet meer terugvinden. In mijn speurtocht kwam ik wel gedichten en teksten tegen over teleurstelling, omdat vriendschappen en relaties niet bleken te zijn wat ervan verwacht werd. De emotie van onbegrip en...

In de reeks van ‘Wat ik zeker weet’, waarmee ik vorige keer begonnen ben en die geïnspireerd is op het gelijknamige boek van Oprah Winfrey, is deze week ‘Loslaten en vertrouwen’ aan de beurt. Want voor mij is intussen wel duidelijk geworden dat het in het leven veel meer om loslaten en vertrouwen gaat dan om vasthouden en controle hebben. Als meisje en jong volwassene groeide ik op in een maatschappij die gewend was om nog een heel leven lang bij eenzelfde werknemer te werken. Het hebben van een baan bij een bepaald bedrijf of een zekere instituut betekende destijds nog...

In de afgelopen drie jaar heb ik denk ik meer boeken gelezen dan in mijn hele leven bij elkaar. Alsof ik mezelf een tijdlang op een dieet had gezet en eindelijk alles mocht eten wat er was, begon ik het ene boek na het andere te verslinden. Ik heb me laten inspireren en onderwijzen door heel veel mooie mensen en heb datgene wat mij aansprak uit hun teksten gefilterd en het - waar het me lukte - ook toegepast in mijn leven. Eén van de eerste boeken die ik in deze periode las, heette ‘Wat ik zeker weet’ van Oprah...

Er zullen niet veel mensen zijn die het lied ‘Ken je mij’ van Trijntje Oosterhuis niet kennen. Er zullen ook niet zo heel veel mensen zijn die weten dat het lied over God gaat, die alles van ons weet en ziet, en niet over geliefden. Tot voor kort wist ik dat ook niet, totdat me dat door Dominee Baardmans duidelijk werd gemaakt in zijn laatste artikel voor Hartgeschreven. En het raakte me. Want ik had me nooit zo verdiept in de tekst van het lied en kende eigenlijk alleen het refrein. Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter...

Ik ben me pas écht gaan interesseren in Mahatma Ghandi toen ik een paar jaar geleden hoorde dat hij de vraag of hij wel een echte Hindoe was, had beantwoord met: ‘Ja, dat ben ik. Ik ben ook een Christen, een Moslim, een Boeddhist en een Jood.’ Zijn ideeën over gelijkwaardigheid van alle mensen deel ik, en ook zijn overtuiging dat er geen afgescheidenheid moet zijn tussen religies. Het kijken naar overeenkomsten in plaats van naar verschillen is zoveel malen krachtiger en is de sleutel tot de oplossing van veel problemen die we nu om ons heen in de wereld zien. In...

Kan ik altijd dankbaar zijn is wat ik me soms afvraag zonneschijn en regenvloed dragen zonder geklaag Kan ik altijd dankbaar zijn ook als mijn schat verdwijnt ik zonder verder moet gaan en verlies zo vreselijk schrijnt Kan ik altijd dankbaar zijn zelfs als mijn tranen stromen als ‘t liefste me ontnomen is en ik aan leed niet kan ontkomen En als mijn dromen barsten ’t niet gaat zo als ik wil kan ik dan met lege handen toch dankbaar zijn en stil Ik zou zo graag willen leven kijkend naar wat ik ontvang koesteren dat wat ik verloor en loslaten waarnaar ik verlang Ja, dan kan ik altijd dankbaar zijn voor dat wat het leven geeft aan ’t einde mijn ogen...

Als schrijver van blogs lees ik ook heel graag het werk van anderen en volg dan ook een aantal blogs van inspirerende schrijvers. Eén daarvan is die van Linda Klinkenberg die net als ik een christelijke achtergrond heeft en heel open en eerlijk schrijft over de helende kracht van het geloof. Open en eerlijk, omdat ze ook durft te laten zien dat ze zelf ook nog het één en ander te leren heeft. En dat is wat me, naast haar prachtige boodschap, ook zo aanspreekt in haar teksten. Dat is ook iets wat ik altijd zelf probeer te benadrukken in...

Het mooie van muziek is dat wanneer je het erover hebt iedereen je, zonder uitzondering, begrijpt. Er is geen mens op aarde met een goed gehoor, die niet van muziek houdt en die zich niet meerdere keren in zijn of haar leven erdoor geraakt weet. Natuurlijk, onze smaken verschillen en we zullen niet altijd van dezelfde soort muziek genieten, maar we kunnen ons inleven in de ander als hij of zij ons vertelt over wat een bepaald lied of muziekstuk met hem of haar gedaan heeft. Het lied ‘Beautiful things’ van Jordan Smith hoorde ik vorige week voor het eerst. Aanvankelijk...

Met mijn fiets aan de hand loop ik over het stukje voetgangersgedeelte. De rijweg is opengebroken en ik heb de keuze om 5 minuten om te fietsen of eventjes af te stappen en verderop weer mijn weg te vervolgen. Ik kies dus voor het laatste en als ik zover ben om weer op mijn fiets te stappen, begroet ik de verkeersregelaar die daar staat om alles ordelijk te laten verlopen. Mijn begroeting wordt met open armen ontvangen, en terwijl ik rustig van hem wegfiets, laat hij mij weten dat ik de eerste ben die die ochtend naar hem lacht.

Sluit heel even je ogen en stel je je leven eens voor zonder angst om je dromen te uiten, risico’s te durven nemen en het leven te onderzoeken. Om vrij te zijn van de angst om door anderen te worden beoordeeld en zelf ook niet meer over anderen te oordelen. Stel je voor dat je kunt leven zonder angst om lief te hebben of niet lief gehad te worden en dat je van jezelf houdt zoals je bent. Hoe zou jouw leven er dan uitzien? En als we ons allemaal zo vrij zouden voelen, hoe zou de wereld er dan...

Met mijn benen in kleermakerszit, neem ik plaats op de comfortabele stoel. Ik sluit langzaam mijn ogen en laat mijn handen met de handpalmen naar boven gericht op mijn knieën rusten. Zojuist is mijn lieve moslim vriendin van deze plek opgestaan en ik voel haar liefdevolle energie nog om mij heen. Het is een krachtige energie die getuigt van loslaten en vertrouwen hebben. En dat is wat ik ook doe. Ik laat los als een andere lieve vriendin van Joodse afkomst zachtjes tegen mij zegt dat ik diep mag in- en uitademen.
Ik vertel denk ik niets nieuws als ik zeg dat het voor veel vrouwen in onze westerse samenleving een doorn in het oog is dat de bijbel voornamelijk over mannen gaat en dat er verhoudingsgewijs maar weinig vrouwen in voorkomen. Vaak wordt er bij wijze van ‘pleister op de wond’ aangehaald dat de paar Godsvrouwen die in de bijbel voorkomen wel allemaal stuk voor stuk hele belangrijke veranderingen mogelijk hebben gemaakt.
'Bijdragen aan een vredevolle wereld' is het onderwerp van Hartgeschreven voor deze maand. Naast het maken van de samensmelting van alle artikelen die de schrijvers hierover hebben ingezonden op Hartgeschreven, schrijf ik graag hier op deze blog mijn eigen gedachten over het onderwerp op. Vrede betekent voor mij niet persé dat alles koek en ei is, maar meer dat er balans gevonden wordt in alle omstandigheden. In een wereld als de onze waar er (nog) geen sprake is van perfectie en we elkaar als medemens nog weleens flink op de tenen trappen, is balans vinden een voorwaarde om met vrede in je hart te kunnen leven. Je kunt nog zo vurig wensen dat er geen nare dingen meer gebeuren, zodat je meer vrede mag ervaren, maar dan maak je jezelf afhankelijk van dingen waar je geen enkele grip op hebt. Waar je wel invloed op hebt is de manier waarop je reageert en handelt als er iets in je leven gebeurt wat je liever anders had gezien. Vergelijk het maar met niet kunnen zwemmen en er maar op hopen dat iemand je redt als je in het water valt of het heft zelf in handen nemen door te leren zwemmen, zodat op het moment dat het nodig is je jezelf kunt redden (en misschien ook nog een ander!).
1997 Samen met de andere moeders sta ik geduldig in de gang te wachten. Ik praat wat met de vrouw naast me die haar kind voor het eerst die dag naar de peuterspeelzaal heeft gebracht en die zo af en toe een bezorgde blik door het raampje van de deur werpt om een glimp van haar kind op te vangen. Opgelucht kijkt ze me aan. ‘Het ziet ernaar uit dat hij het naar zijn zin heeft. Misschien is het allemaal wel meegevallen en heeft hij vanmorgen helemaal niet zo lang gehuild.’ Ik knik begrijpend en vertel haar dat haar zoontje waarschijnlijk zodra zij uit het zicht verdwenen was alweer afgeleid was door een nieuw speelgoedje of een ander kindje. ‘Ja, je hebt vast gelijk,’ zucht ze. ‘Wat is het moeilijk hè om los te laten.’
Het boek ‘Een Duits leven’ is gebaseerd op de gelijknamige documentaire uit 2013 waarin de destijds 102-jarige Brunhilde Pomsel openhartig terugblikt op de periode waarin zij voor één van de grootste oorlogsmisdadigers ooit werkte.
De wereld zucht onder strijd en leed en vraagt zich daarbij wanhopig af waarom God dit alles toelaat. Als hij zo ontzettend veel van de mensen houdt, waarom laat Hij die oorlogen en dat geweld en leed toe? Waarvoor zijn er ziekten? Waarom ondergaan sommigen zo’n pijnlijke en mensonterende levensweg? Wat voor vader doet zijn kinderen dit alles aan?
Ik geloof in het onzichtbare. In liefde, lucht en levensenergie, in hoop en kracht, in gedachten, inzichten en ideeën, in moed en doorzettingsvermogen , in vriendschap, vrede en verbinding. In het ontastbare en onzichtbare komen juist de grootste krachten in ons tot uiting. De liefde is niet vast te pakken, heeft geen vorm of kleur en toch kan niemand van ons zonder. We verdorren en verwelken als we geen liefde ervaren, want het onzichtbare houdt ons in leven en geeft ons vitaliteit en energie. Zonder lucht en levensenergie stopt ons functioneren, zonder hoop en kracht worden we slap, zonder gedachten, inzichten en ideeën verschrompelt onze voorstellingsvermogen en daarmee onze creativiteit, zonder moed en doorzettingsvermogen bereiken we niet ons levensdoel en zonder vriendschap, vrede en verbinding verstarren we in eenzaamheid. Het onzichtbare geeft alles wat vorm heeft structuur, richting en uitdrukkingskracht.
Iets meer dan een jaar geleden besloot ik de opleiding tot Zhineng Qigong docent te gaan volgen. Een beslissing die op basis van slechts één kennismaking met Qigong gemaakt werd  en volkomen vanuit mijn hart kwam. Soms heb je simpelweg geen harde bewijs van tevoren nodig of je iets wel of niet moet doen, maar voel je gewoon dat iets onderdeel van je pad is.
Al een paar weken ben ik in de ban van Albert Einstein. Sinds de documentaire ‘Genius’ iedere zondag op National Geographic te zien is, plaag ik mijn man telkens met de vraag of hij het voor me op wil nemen. De gedachten van Einstein over tijd en ruimte vind ik fascinerend, zijn doorzettingsvermogen nog meer. Als we het hebben over ‘ruimte innemen’ in deze wereld, dan heeft hij dat zeker gedaan, maar niet voordat hij eerst jarenlang moest worstelen om door een muur van weerstand heen te breken. Geleerden die vastzaten in een bepaald denkpatroon moest hij eerst overtuigen van de mogelijkheid dat de werkelijkheid - zoals ze die tot dan toe als waar hadden aangenomen - toch anders in elkaar zat.
Vandaag is het Hemelvaartsdag. De dag waarop christenen zoals ik stilstaan bij het moment waarop Jezus, nadat hij aan het kruis gestorven was en weer was opgestaan, naar de hemel ging.
Kinderen en oorlog, ze zouden elkaar nooit moeten ontmoeten en toch gebeurt het nog dagelijks in de wereld om ons heen … Dit verhaal trok mijn aandacht ten eerste omdat het tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog is geschreven, een periode in de geschiedenis die op dit moment mijn aandacht heeft, omdat ik er zelf een verhaal over aan het schrijven ben en ten tweede omdat de hoofdrolspelers twee onschuldige levende wezens zijn die tegen wil en dank een wereld van geweld en haat worden ingetrokken.
Vorige week vrijdag hebben mijn man en ik bevrijdingsdag in Leiden gevierd. Beide hadden we onze agenda’s vrijgehouden voor een gezellige dag samen genieten.  Eerst even lekker rustig aan gedaan ‘s morgens  en daarna in de auto gestapt om naar onze bestemming te rijden. We waren natuurlijk niet de enigen die door Leiden slenterden. Het was een gezellig drukte, met hier en daar afgezette straten waar een gezellig muziekje werd gespeeld en je een hapje en een drankje kon halen of door tweedehands boeken kon snuffelen.
Anna schrikt wakker van het geloei van sirenes. Ze glipt in de kleren die klaarliggen en wikkelt haar zoontje in een deken. Ze vliegt met hem in haar armen het trappenhuis af, waar medebewoners ook huilend en roepend naar de kelder rennen. Nog voordat ze beneden is, ruikt ze het vuur en wanneer ze nog even door het trappenhuis naar boven kijkt, ziet ze door de raamopening het vuur al hoog boven hen oplaaien. Dicht aaneen gesmeed in de kelder richt een bejaard echtpaar zich prevelend tot de Moeder Gods. Een aan de drank verslaafde kinderloze vrouw krijst onophoudelijk: ‘Verdomde klotezooi!’.
Met kloppend hart pakt ze de enveloppe op die zojuist door de brievenbus op de mat is gevallen. Van een afstand heeft ze het handschrift al herkend. Een glimlach glijdt over haar gezicht. Zou het dan nu eindelijk zover zijn? Was het mogelijk dat haar droom nu uitkwam? Heel even houdt ze de brief tegen haar hart, maar haalt hem daar snel weer weg. Stel nou dat er iets heel anders in staat als waarop ze hoopt? Haar hart zou gebroken zijn. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat haar signalen niet door hem opgevangen werden. Al een half jaar probeert ze zijn aandacht te vangen, gewoon door met hem te praten en laatst ook door haar naam op het gips van zijn gebroken arm te schrijven. Voor de zekerheid had ze er nog drie kruisjes bij gezet. Dat zou hij nu toch wel snappen?
De Urban Monnik stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar was door andere boeken die ik ook graag wilde lezen wat op de achtergrond geraakt. Toen een vriendin me echter onlangs vertelde dat ze het boek gelezen had en het een aanrader vond, heb ik haar meteen gevraagd of ik het mocht lenen. De reden waarom ik het boek in eerste instantie wilde lezen wist ik niet meer, maar als iets twee of meer keer aan me voorbij komt, dan weet ik dat ik daar iets mee moet doen.
Vandaag is het Witte Donderdag. De dag voor Goede Vrijdag, waarop christenen bewust stilstaan bij het offer dat Jezus 2000 jaar geleden aan het kruis heeft gebracht. Als kind werd me al verteld dat dat offer gebracht was zodat mijn zonden konden worden vergeven en ik heb daarom dan ook altijd een warm gevoel gehad als ik aan Jezus dacht. Mijn hele leven al staat hij symbool voor liefde, geduld en zachtheid. Eigenschappen die een ieder van ons in zich heeft, maar die zich in sommige omstandigheden zo heel moeilijk laten tonen.
Niets geeft ruimte, rust en stilte Geeft vrijheid, overvloed en rijkdom Leegte, lucht en nut Vergezichten, horizonten en oneindigheid Maar niets weten, niets snappen, niets begrijpen niets bezitten, niets begeren, niets bereiken niets vinden, niets kunnen, niets doen niets plannen, niets willen, niets bedenken Vinden we maar niets
Eén van de mooiste dingen van het wekelijks schrijven is telkens weer tot de ontdekking komen dat ik inspiratie krijg. Soms weet ik al een paar dagen van tevoren waarover ik ga schrijven, maar het gebeurt steeds vaker dat ik pas op het moment dat mijn vingers het toetsenbord raken, weet waarover ik het ga hebben. Ideeën dwarrelen dan wel al door mijn hoofd, maar gaan nog alle kanten op. En voor iemand zoals ik, die gewend is om te plannen, is het een hele mooie uitdaging om de regie los te laten en zich open te stellen voor dat wat te binnen valt.
Alhoewel ik dit boek in het Nederlands heb gelezen, kies ik hierboven toch liever voor de originele titel van het boek in plaats van 'Ik moest doodgaan om mezelf te genezen'. De vertaling van de titel wekt naar mijn gevoel de verwachting dat het vooral om een bijna-dood ervaring gaat, terwijl het boek zoveel meer is dan dat.
Wanneer was de laatste keer dat je je overgaf aan de stilte? (en deze vraag stel ik vooral ook aan mezelf!). Doe je dat überhaupt weleens? Gewoon gaan zitten of liggen en dan niets doen? Niet lezen, niet schrijven, geen tv kijken. Simpelweg de rust en stilte ervaren? Wanneer was de laatste keer dat je mediteerde, in gebed ging,  in een duinpan in de zon ging liggen en je ogen sloot, luisterend naar de ritme van de zee….
Geluk is niet het tegenovergestelde van verlangen, noch het tegenovergestelde van rouw, noch het tegenovergestelde van teleurstelling, maar de open armen die al deze energieën omarmen, de immense hemel waarin alles weer is toegestaan, goed en slecht, pijnlijk en plezierig. Het ware geluk heeft geen tegendeel. Het is non-duaal. Het is het leven zelf. -  Jeff Foster
Al enige tijd was ik op zoek naar een heldere vertaling van de ‘Tao Teh Jing’ van de Taoïsten. Ik was nieuwsgierig geworden naar het Taoïsme (of Daoïsme), maar had als leek zijnde een boek nodig die een niet al te ingewikkelde uitleg gaf. Het boek ‘Hart voor Tao’ van Elly Nooyen was precies wat ik zocht.
Twintig jaar geleden wordt een klein meisje van drie jaar, na nog maar een paar uurtjes geslapen te hebben, wakker en staat op. Ze is nog opgewonden van haar verjaardag van die dag en van alle kadootjes die ze gekregen heeft en wil nog even naar papa en mama toe. Zachtjes doet ze de deur van haar slaapkamer open en staat met dromerige ogen en door de slaap in de war gewoelde blonde haartjes in de verlichte gang. De eerste die ze ziet is papa die in de deur van zijn slaapkamer, die pal naast de hare is, staat en haar verbaasd aankijkt. Hij is het niet gewend dat ze uit haar bedje komt. Normaal gesproken slaapt ze altijd als een roosje de hele nacht door. Ze kijkt nieuwsgierig langs hem heen de slaapkamer in en ziet daar mama in bed en een vreemde vrouw die op de bedrand zit. Als ze aan papa vraagt wat die mevrouw daar doet, stelt hij haar gerust en zegt dat ze lekker verder moet gaan slapen. En vol vertrouwen doet ze dat ook.

Onderstaande tekst kwam ik tegen op Facebook en de eerste regel trok me, want het klopt dat deze wereld een gewelddadige plek is. Dat is niet alleen in onze tijd zo, maar door alle eeuwen heen. Echter bij iedere volgende regel die ik las, voelde ik de afstand groeien tussen de wijze waarop de schrijver naar de wereld keek en ikzelf. Ik wil mijn houding niet laten bepalen door wat er om mij heen gebeurt, maar ten alle tijden blijven luisteren naar mijn hart en mijn gedachten met zorg vormgeven. Ik wil me niet machteloos voelen en probeer daar waar ik kan, ook al is het op wereldschaal nog zo gering, de goedheid in deze wereld naar de voorgrond te trekken. Ik wil de schoonheid in iedere dag ontdekken, niet om dat ik dat wat lelijk is niet wil zien, maar omdat ik geloof dat datgene wat aandacht krijgt groeit. Het lukt me niet altijd, maar dat is wel hoe ik in deze wereld sta.

Onlangs gebruikte ik het verhaal van Job uit de bijbel om duidelijk te maken dat we in het leven tegenstellingen nodig hebben om ons bewust te mogen zijn van datgene wat we hebben. Vanuit dat bewustzijn kunnen we pas dankbaarheid voelen voor de dingen in het leven die op ons pad komen. Wie bijvoorbeeld alleen maar voorspoed in zijn leven kent, zal dat als vanzelfsprekend aannemen. Voor iemand die beide zijden van de medaille kent, zowel voorspoed als tegenspoed, geldt echter dat hij in tijden waarin het hem goed gaat zich bewust zal zijn van hoe het ook anders kan zijn en dankbaarheid voelen voor zijn huidige situatie.
‘Doen door niet te doen’ is een eeuwenoude Chinese gezegde die voortkomt uit de Tao Teh Jing, kort door de bocht de bijbel van de Taoïsten.
Voor wie opgevoed is met de woorden ‘als je je best maar doet dan kom je er wel’ (en wie is niet zo opgevoed?) klinkt dit enorm tegenstrijdig, maar als ik het hier ga uitleggen dan ga je vast snappen wat ik bedoel. Dat uitleggen doe ik graag aan de hand een voorbeeld uit mijn eigen leven.
De allereerste pagina die ik voor deze blog schreef heet 'Bestemming'. Het beschrijft het innerlijke besef dat mijn leven naar een eindpunt toewerkt en dat het er niet om gaat wat ik aan het einde pas bereik, maar om wat ik onderweg naar dat eindpunt toe heb gezien, gevoeld, geproefd, gehoord, ervaren en geleerd.
En als ik dan die bestemming bereikt heb, dan weet ik nu al dat de weg ernaartoe uiteindelijk het allerbelangrijkste was….
Identiteit. Je zou denken dat we er allemaal één hebben, maar wie op het woord identiteit googled ontdekt dat een mens meerdere identiteiten heeft. Zo hebben we allemaal een persoonlijke identiteit, een genetische identiteit, een geslachts identiteit, een sociale identiteit, een culturele identiteit en een nationale identiteit. Sommigen hebben ook nog een politieke identiteit, een religieuze identiteit, een online identiteit en ga zo door. Alhoewel ze allemaal focussen op een ander facet van ons leven, hebben al onze identiteiten gemeen dat we ons daarmee onderscheiden van de ander of van een groep anderen. En dat is prima, zolang we onze identiteiten geen grotere waarde toekennen dan die van anderen.
Op het moment dat ik instemde om het boek ‘Mysteriën en symbolen van de ziel’ van André de Boer te lezen en een review te schrijven, wist ik nog niet dat het precies datgene zou onderbouwen waarvan ik al enige tijd zo diep overtuigd ben, namelijk dat het de bedoeling is dat ieder mens op zijn eigen, unieke manier de weg van het leven bewandelt.
De ruimte van een nieuw begin vouwt zich voor mij open Ik vind het in en om mijn hart om te kunnen groeien in de liefde Voel het diep van binnen in mijn hoofd zodat ideeën zich mogen manifesteren Ervaar het vanuit mijn innerlijke blik waardoor ik de wereld weidser kan bezien Ik hoor het zich steeds verder uitstrekken tot voorbij vermogens van menselijk begrip Het geeft vrijheid vanuit het diepste ‘Zijn’ vormt woorden van inzicht en herkenning
Loading new posts...
No more posts