Ongeschreven regels - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Ongeschreven regels

Er bestaan in deze wereld allerlei regels om ervoor te zorgen dat het dagelijkse leven ordelijk verloopt. Zonder verkeersregels bijvoorbeeld zou de ene persoon links gaan rijden en de ander rechts met als gevolg een enorme chaos op de weg en een grote hoeveelheid blikschade (om over lichamelijk letsel maar te zwijgen). Zonder wetten die door de overheid gehandhaafd worden, zou iedereen een misdaad mogen plegen zonder daar verantwoordelijk voor te worden gesteld en zonder zakelijke contracten, waarin duidelijk wordt vermeld wat er van de betrokken partijen binnen de overeenkomst wordt verwacht, zou de economie binnen de kortste keren stagneren. In het geval van deze geschreven regels is er een instantie of instelling die controleert of wij de wetten en afspraken nakomen. Doen we dat niet, dan zullen we de consequenties daarvan ervaren.

Bij het overtreden van ongeschreven regels echter, staat niemand met een wetboek of een contract te wapperen. En gelukkig maar, want sommige ongeschreven regels zijn er om verbroken te worden. Een mooi voorbeeld daarvan vind ik de scène in de film ‘Mona Lisa smile’ waarin kunstgeschiedenislerares Julia Roberts haar studenten verrast door hen kunst te tonen die nergens in de studieboeken vermeld wordt. Sterker nog ze laat ze daarvoor in de plaats tekeningen zien die zij zélf als meisje voor haar moeder maakte, en verheft ze tot kunst omdat haar moeder dat als zodanig zag. Ze verruimt hiermee het denken van haar studenten, voor wie tot dan toe kunst alleen kunst was als het door de ‘daarvoor aangewezen personen’ als zodanig was bestempeld. Het grotere plan achter deze actie van de kunstgeschiedenislerares is om de studenten (jonge vrouwen uit de jaren ’50) op alle vlakken van hun leven zélf te leren nadenken en zich niet blindelings te laten leiden door wat ‘autoriteiten’ (een positie die in die tijd vooral door mannen werd ingenomen) aan ongeschreven regels bedenken.

Door vastgeroest te zitten in ‘hoe het hoort’ en een bepaalde angst op te bouwen om de ongeschreven regels te verbreken, beperken we onszelf in onze creatieve ideeën en vermogens. Als ik aan het begin van dit jaar bijvoorbeeld naar mijn karateleraar had geluisterd en geen ‘Hachi Dan Kin’ workshop bij mijn yogaschool had gegeven, dan had ik een hele positieve ervaring misgelopen en zou ik nu misschien geen ‘QiGong’ opleiding volgen. Door te kiezen voor een ander pad in plaats van te doen ‘zoals het hoort’ en door te geloven in mijn oprechte intentie om iets positiefs in de wereld te zetten, lukte het mij om dat ongemakkelijke gevoel van ‘wat zullen anderen van me denken’ te passeren en heb ik iets in mezelf ontdekt dat volledig bij mij past en waardoor mijn leven een andere wending heeft gekregen.

Er bestaat helemaal geen geschreven of ongeschreven regel dat je dat wat ‘een autoriteit’ binnen jouw vakgebied of in het veld van jouw interesse heeft vastgesteld, niet in twijfel mag trekken en daaraan voorbij mag gaan. Je mag je eigen ‘sausje’ over iets gieten, je mag van de reeds bewandelde paden afwijken, je mag de wereld laten zien dat het ook anders kan. Jouw kennis en inzicht mogen er zijn en mag je laten zien! Niet met brute kracht, maar met de innerlijke rust van het volledig en 100%  weten dat dit bij jou past en dat het de wereld een stukje mooier maakt.

Precies het punt dat Julia Roberts ook  aan haar studenten duidelijk wilde maken….

Yvonne Alefs

 

 

 

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie