Ken je mij van Trijntje Oosterhuis - Uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Ken je mij – Trijntje Oosterhuis

Er zullen niet veel mensen zijn die het lied ‘Ken je mij’ van Trijntje Oosterhuis niet kennen. Er zullen ook niet zo heel veel mensen zijn die weten dat het lied over God gaat, die alles van ons weet en ziet, en niet over geliefden. Tot voor kort wist ik dat ook niet, totdat me dat door Dominee Baardmans duidelijk werd gemaakt in zijn laatste artikel voor Hartgeschreven. En het raakte me. Want ik had me nooit zo verdiept in de tekst van het lied en kende eigenlijk alleen het refrein.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Als je alleen dit stukje tekst bekijkt en in je opslaat, dan is het net alsof de schrijver ‘de ander’ uitdaagt met de woorden: ‘Jij denkt mij te kennen? Nou, dacht het niet!’

Door me alleen op het refrein te focussen en me verder niet te verdiepen in de rest, had ik een heel ander beeld bij dit lied en miste ik de ware betekenis. En zo gaat het toch ook met ons als mensen onderling? We kennen een heel klein stukje van de ander en menen al te weten wie hij of zij is. Een collega die ’s morgens nooit ‘goedemorgen’ zegt, maar meteen achter zijn bureau kruipt, krijgt de stempel chagrijnig, totdat we begrijpen uit welke situatie hij ieder morgen naar zijn werk komt. De overbuurvrouw die je in de stad voorbij loopt, is in jouw ogen arrogant, totdat je haar ineens met een bril ziet lopen en begrijpt dat ze je eerder gewoon niet zag. Die moeder die altijd te laat haar kinderen naar school brengt, is een chaoot, totdat je beseft dat ze haar man verloren heeft en nu alles alleen moet doen. Pas wanneer je het plaatje compleet hebt, krijg je een betrouwbaarder beeld van de ander, en dan nog blijft er genoeg verborgen.

Want de enige die ons echt door en door kent is God. En voordat je door dat woord ‘God’ besluit om te stoppen met lezen, omdat je niets met God hebt, wees je dan bewust dat je misschien alleen het refrein over God kent en niet het hele lied. Je ziet in de wereld om je heen de ellende die veroorzaakt wordt in Zijn naam, en hebt besloten niets (meer) met Hem te maken te willen hebben. Maar heb je wel de rest van het lied goed tot je door laten dringen? Ken je de context waarin het refrein is geplaatst? Weet je wel hoeveel goeds er ook in Zijn naam wordt gedaan over de hele wereld? Besef je wel dat er in Zijn naam liefde, begrip en vrede wordt verspreid? Begrijp je dat mensen zich daarvoor niet op de borst slaan, maar dat in stilheid en bescheidenheid uitdragen en het daarom de koppen van de krant (helaas) niet haalt? Dat iets niet op het journaal voorbij komt, wil niet zeggen dat het niet gebeurt!

God kent niet alleen ons refrein, maar ons hele lied. Ieder couplet, iedere regel, ieder woord. Hij heeft het zelf geschreven en vraagt ons te proberen het op z’n mooist te zingen, het uit te dragen in deze wereld.

Ik zou een woord willen spreken (Ik zou een lied willen zingen)
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben
dat het houdt,
Ik zou een woord willen spreken (Ik zou een lied willen zingen)
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Yvonne Alefs

Artikel van Dominee Baardmans (Jan Willem van der Straten) over ‘Ken je mij’.

Facebooktwitterlinkedin
9 Reactie's
  • Greetje Jansen
    Geplaatst op 22:13h, 02 november Beantwoorden

    Wat mooi Yvonne. Ik kende de context achter dat lied ook niet eerlijk gezegd en zal er nu ook heel anders naar luisteren. Als mens oordelen we inderdaad zo gauw en zijn we soms ook zo snel bevooroordeeld. Heel mooi uitnodigend geschreven. En inderdaad ik wens een ieder: “Probeer het eens met God”, wees niet meteen afwijzend want Hij zal jou zeker niet oordelen of afwijzen maar wil enkel liefde betonen.

    • Yvonne
      Geplaatst op 16:37h, 05 november Beantwoorden

      Dank je wel voor je lieve reactie Greetje! xxx

  • Ina
    Geplaatst op 15:22h, 25 november Beantwoorden

    Ik vind psalm 139 prachtig. Berijmd en onberijmd.
    Het lied van Trijntje ken ik wel en nu weet ik pas dat het bij ps 139 hoort.
    De regels :Ïk ben jou zuiverste zelf, vrees niet, Ik ben I ben vind ik prachtige regels.
    Opwekking 770 vindt ik ook zo mooi. Laatste woorden zijn:”Ik ben , die Ik ben.

    • Yvonne
      Geplaatst op 15:53h, 25 november Beantwoorden

      Dank je wel voor je reactie, Ina! Mooie regels heb je er uit gehaald. xxx

  • Ko van de Velde
    Geplaatst op 21:19h, 03 mei Beantwoorden

    Dank voor je woorden, je mooie tekst
    Het geeft de betekenis nog meer verdieping

    • Yvonne
      Geplaatst op 16:50h, 04 mei Beantwoorden

      Graag gedaan, Ko!

  • Mirjam Sloots
    Geplaatst op 14:36h, 05 december Beantwoorden

    Dag Yvonne,

    mooi artikel! Raak geschreven!
    Ik ben ook benieuwd naar het artikel van dominee Baardmans.
    Maar als ik op de link klik dan kom ik op een site van bladblazers.
    Kun je me aan het artikel helpen? Heel graag.
    Mijn mailadres is mirjam@citykerk.amsterdam of mirjamchristasloots@gmail.com
    Alvast bedankt!

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:05h, 07 december Beantwoorden

      Dank je wel voor je reactie hier, Mirjam! Ik stuur je een e-mail!

  • Joke van Rijen
    Geplaatst op 13:54h, 18 augustus Beantwoorden

    Ik heb 40 jaar geloofd in ‘God’, 40 jaren waarin ik niet het Leven ervoer zoals het ( fijn en pijnlijk) is, maar mij probeerde te plooien naar wat kennelijk het kader was. Het kaderdenken dat voortvloeit uit iedere religie, het duaal maken van het leven door de scheiding in goed en slecht, is niet alleen de bron van eindeloze gewapende ellende en betrokken medemenselijkheid, maar vooral de bron van het niet onbevooroordeeld ervaren van hoe prachtig het leven is en alle angst, zorg, tweedeling die daarmee gemoeid gaat. Dus ondanks de lievige schiil van woorden in uw stuk versterkt I de muur tussen beperkt en voluit leven.

Geef een reactie