Medemens - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Jij en ik

Mijn medemens is mijn spiegel
Gesneden uit hetzelfde hout
zijn wij gemaakt om elkaar te tonen
wat al goed gaat en wat nog ‘fout’

Gedicht ‘Medemens’

====

Ik huil zachtjes. Niet omdat ik verdrietig ben, maar meer vanuit een gevoel van acceptatie en zachtheid voor mezelf. Je hebt net iets tegen me gezegd wat een gevoelige snaar raakt en in plaats van in de verdediging te gaan of juist in mijn schulp te kruipen, zoals ik weleens kan doen, geef ik toe dat het me raakt. Je schrikt van mijn tranen, omdat het nooit jouw intentie is om mij te kwetsen, en ik leg je snel uit waarom de tranen er zijn. Het voelt bevrijdend om jou niet de schuld te geven voor mijn kwetsbaarheid en onzekerheid, maar daar zelf de verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik had net zo goed geïrriteerd of zelfs boos weg kunnen lopen, maar ik besef God zij dank(!) dat ergens diep in mij verborgen de overtuiging zit dat wat je daarnet zei waar is. En het enige wat jij hebt gedaan is daar voor mij de spotlights op gezet. Dus dank je wel, en ga er vooral mee door, want ik heb het nodig om me telkens weer bewust te worden van waar ik mezelf gevangen houd met beperkende gedachten. Ja, ik heb jou nodig om mezelf te kunnen zien en te beseffen dat ik met de juiste aandacht van die belemmerende overtuigingen af kan komen.

=====

Ik glimlach naar je en probeer liefdevol naar je te luisteren. Je vindt dat ik het niet goed gedaan heb, maar mijn gevoel zegt iets heel anders, en ik besef dat je met een gekleurde bril op naar me hebt gekeken en geluisterd. Alles wat je nu aanhaalt is een weerspiegeling van je eigen onzekerheid en angst op mij. Net als een projector, speel jij nu je innerlijke film op het doek dat Yvonne heet. Zo hoef je niet naar jezelf te kijken en kun je de verantwoordelijkheid voor je eigen ongemak en weerstand van je af schuiven. Mijn handen blijven rustig op mijn buik liggen terwijl ik zo met je praat. Ik spreek met je vanuit mijn kern en laat in het midden of je wel of niet gelijk hebt, omdat ik weet hoe het werkelijk zit. Er is bij mij ook geen enkele behoefte om mezelf te verdedigen. Als we uitgesproken zijn en onze wegen scheiden, blijf je nog een tijdje in mijn gedachten. Ik draag je een stukje met me mee en laat je vervolgens rustig los en hoop oprecht dat je ergens ‘along the way’ innerlijke rust vindt.

====

Ik mopper op je, omdat ik vind dat je mij  teveel geld afhandig hebt gemaakt. Een mooie auto is ervoor in de plaats gekomen, dat wel, maar zeg eens eerlijk, je had ons best een betere deal kunnen geven. Ik durf het je niet zelf te zeggen, dus lucht ik mijn hart later tegenover mijn lief. Maar hij zit er helemaal niet mee en vraagt me verbaasd waar ik me nou zo druk om maak. Ik baal dat hij mij niet begrijpt, maar zijn vraag blijft wel door mijn hoofd zwerven. Inderdaad, waarom gedraag ik me eigenlijk zo? Waar komt dit gevoel van irritatie vandaan? Wat is de werkelijke bron van mijn onrust? Ik ben nieuwsgierig en begin mijn gevoel van weerstand te bestuderen en ontdek uiteindelijk dat ik boos ben omdat ik meer voor de auto betaald heb, dan ik me van tevoren had voorgenomen en tegelijk ook bezorgd of we dit jaar wel financieel volgens plan zullen uitkomen. Bang, boos en teleurgesteld, niet om iets wat jij hebt gedaan, maar om wat ik zelf heb nagelaten te doen. En zodra ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gevoel op me neem, begint ogenblikkelijk ook het loslaten en voel ik al heel snel dat ik weer vooruit kan.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
6 Reactie's
  • Marion de gier
    Geplaatst op 08:04h, 19 april Beantwoorden

    Dit is weer prachtig geschreven . Ik herken hier veel van mezelf in. Deze blog zet mij iedergeval ook aan het denken.Dank je hiervoor yvonne.

  • Nancy TerHorst
    Geplaatst op 15:45h, 19 april Beantwoorden

    Mooi gescreven Yvonne. Ik denk dat wij deze gevoelens allemaal meemaken. Nu, aan onszelf werken:)xoxoxo

    • Yvonne
      Geplaatst op 08:50h, 23 april Beantwoorden

      Dank je wel, lieve zus. Het is herkenbaar, hè? Voelt goed om me bewust te zijn van waar mijn eigen reactie vandaan komt. Kan het daardoor veel sneller achter me laten. Love you! xxx

  • Gaab Van Hall
    Geplaatst op 09:21h, 21 april Beantwoorden

    Erg mooi inzicht. Ook zo fijn dat je kalm kunt luisteren, en je niet alles wat een ander tegen je (ons) zegt, persoonlijk aanneemt. Inzichten zijn erg fijn…. dan is laten gaan ook weer een stuk eenvoudiger.

    With love <3

    Gaab

    • Yvonne
      Geplaatst op 08:49h, 23 april Beantwoorden

      Ja, die kalmte is zeker fijn om te ervaren. Loslaten blijft nog altijd een dingetje, maar het wordt steeds makkelijker en gaat steeds sneller! Tot gauw, lief mens! xxx

Geef een reactie