Ik noem het God - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Ik noem het God

Ik geloof in het onzichtbare. In liefde, lucht en levensenergie, in hoop en kracht, in gedachten, inzichten en ideeën, in moed en doorzettingsvermogen , in vriendschap, vrede en verbinding. In het ontastbare en onzichtbare komen juist de grootste krachten in ons tot uiting.

De liefde is niet vast te pakken, heeft geen vorm of kleur en toch kan niemand van ons zonder. We verdorren en verwelken als we geen liefde ervaren, want het onzichtbare houdt ons in leven en geeft ons vitaliteit en energie. Zonder lucht en levensenergie stopt ons functioneren, zonder hoop en kracht worden we slap, zonder gedachten, inzichten en ideeën verschrompelt onze voorstellingsvermogen en daarmee onze creativiteit, zonder moed en doorzettingsvermogen bereiken we niet ons levensdoel en zonder vriendschap, vrede en verbinding verstarren we in eenzaamheid. Het onzichtbare geeft alles wat vorm heeft structuur, richting en uitdrukkingskracht.

Ik geloof ook in God, in een onzichtbare kracht in jou en mij dat ons één maakt. Het is een oneindige en alles doordringende energie die geen rekening houdt met de grenzen die wij als mens hier op aarde menen te moeten trekken. Ik noem het God, maar het mag ook gerust een andere naam hebben. Het verbindt mij onlosmakelijk met jou, maar ook met de mensen in mijn straat, in mijn stad in mijn land. Ja, zelfs met alle mensen in deze wereld. Ook met diegenen die zulke verschrikkelijke dingen in deze wereld doen, die zich tegen deze goddelijke kracht verzetten en liefde ombuigen in haat en vriendschap, vrede en verbinding in terreur en doodslag. Onze éénheid wordt door deze mensen geweld aangedaan en dat voelen we diep in de kern van ons wezen. Dat uit zich bij de één in intens verdriet en bij de ander in vlammende woede. Beide emoties moeten zeker erkend en ook gevoeld worden, maar wat de éénheid weer herstelt zijn alleen de krachten van liefde, licht en vrede: onzichtbaar en ontastbaar, maar onoverwinnelijk, verbindend, helend en verzachtend.

Het is mijn overtuiging dat de kracht van onze éénheid blijft bestaan, ook wanneer we de ander aan de dood hebben moeten afstaan. Het stopt niet als ons lichaam ermee ophoudt, maar gaat door tot in het oneindige. Dat merkte ik in het bijzonder toen ik een jaar na de dood van mijn moeder met mijn vader in Canada was om met mijn broer en zus – die daar wonen – haar sterfdag te herdenken. We reden op deze bijzondere dag met z’n vieren na een middag Toronto weer naar huis en mijn broer had een aantal CD’s in de CD speler die willekeurige door het apparaat werden geselecteerd en waarvan ook nog willekeurig een lied aan ons voorgeschoteld werd. We luisterden ieder in onze eigen gedachten verzonken naar de liederen die door de luidsprekers klonken. Niemand, ook mijn broer niet, had er de hand in toen het lied ‘Mama’ van Il Divo klonk. Het horen van mijn moeders lievelingslied, die we vaak aan haar ziekbed en ook tijdens haar uitvaartdienst hadden afgespeeld, was voor ons een bevestiging van onze eeuwigdurende verbinding met haar. Toen ik op mijn horloge keek en het tijdsverschil uitrekende, bleek het precies het moment te zijn waarop zij een jaar eerder haar laatste adem uitblies en het zichtbare leven achter zich liet. Haar onzichtbare aanwezigheid kwam tot uiting in dat ene lied.

Aankomende zondag hebben wij in onze kerk een ‘ontslapenendienst’.  Het is geen herdenkingsdienst voor overleden dierbaren, zoals je misschien uit de naam zou kunnen opmaken, maar een feest van onlosmakelijke éénheid tussen het zichtbare en het onzichtbare. Een bewust beleefd moment in aardse tijd waarbij die onzichtbare, goddelijke kracht over de grenzen van onze zintuigen heen zijn verbindende werk kan doen. Haast niet te bevatten voor wezens zoals wij die vooral gericht zijn op het zichtbare en aantoonbare en misschien alles wat daarvan afwijkt ongeloofwaardig of vergezocht vinden. En ik zal de laatste zijn die daar een oordeel over heeft: mijn overtuiging hoeft beslist niet die van jou te zijn. De éénheid tussen het zichtbare en onzichtbare, tussen hemel en aarde, ervaar ik echter in mijn leven als de meest krachtige, onzichtbare energie die er bestaat. Nogmaals ik noem het God, maar je mag het ook een andere naam geven ….

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie