Hemelvaartsdag - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Hemelvaartsdag

Vandaag is het Hemelvaartsdag. De dag waarop christenen zoals ik stilstaan bij het moment waarop Jezus, nadat hij aan het kruis gestorven was en weer was opgestaan, naar de hemel ging.


Door een wolk onttrokken aan het zicht van degenen met wie hij op dat moment was, keerde hij terug naar de plek waar hij vandaan was gekomen. De plek waar ieder van ons ook zijn oorsprong vindt, waar het lichaam ons niet meer van dienst hoeft te zijn en we lichter dan licht verder mogen leven.

Of Jezus werkelijk door een wolk aan het oog van degenen die bij hem waren, werd onttrokken en daarna niet meer bij hen was, is iets waar we nooit achter zullen komen. En ik denk ook niet dat het de bedoeling is dat we al onze energie stoppen in het filosoferen over of iets werkelijk op die manier in de bijbel heeft plaats gevonden of niet. Veel belangrijker is het om ons te buigen over de essentie, de werkelijke boodschap, die ieder bijbelverhaal in zich heeft en te respecteren dat onze naaste misschien een andere ‘waarheid’ erin ontdekt dan wijzelf. Zolang deze liefdevol en met respect voor de medemens en de wereld om ons heen is, kan er in mijn ogen geen sprake zijn van een onjuiste of verkeerde interpretatie.

In die ene regel waarin de daadwerkelijke hemelvaart in Handelingen wordt beschreven, valt  vooral de wolk mij op.

“Toen hij dit gezegd had, werd hij voor hun ogen omhoog geheven en opgenomen in een wolk, zodat zij hem niet meer zagen”

– Handelingen 1: 9

Ik begrijp dat Jezus niet nog een keer een natuurlijke dood kon sterven: hij had immers geen menselijk lichaam meer. Dat hij daardoor op een bijzondere manier de aarde verliet, vind ik een logisch gevolg van alles wat aan dit verhaal voorafgaat. Maar waarom krijgt deze wolk een plek in het verhaal? Wat voegt het toe? Is het een symbool voor de weg die Jezus heeft afgelegd? Een symbool voor de weg die wij mensen hier op aarde gaan? Misschien wel!

Als je bedenkt dat een wolk bestaat uit gecondenseerde waterdamp, dan heeft het een hele weg moeten afleggen om tot die verlichte vorm te komen. De meest vaste en dichte vorm van waterdamp is immers op aarde te vinden, namelijk ijs. Door stijgende temperaturen smelt het ijs en neemt het de lichtere en meer beweeglijke vorm van water aan. En als de zon zijn best doet en de temperaturen nog meer omhoog gooit, dan neemt ook water op zijn beurt een gewichtlozere vorm aan en verandert in waterdamp. En waterdamp stijgt naar de hemel, totdat het in de lucht deeltjes vindt om zich aan vast te hechten en te condenseren: een wolk is geboren.

Onze weg over deze aarde is eigenlijk niet anders dan die van water. Telkens weer worden we door de gebeurtenissen in ons leven uitgenodigd om onszelf van binnenuit te transformeren. Om niet zo vast en ondoordringbaar als ijs te blijven, maar steeds beweeglijker en lichter te worden. Ons steeds minder af te vragen waarom we telkens moeten veranderen, maar flexibel als water de bedding van ons leven te volgen. Meer en meer te vertrouwen op het hemelse en los te komen van het aardse. Totdat we uiteindelijk zo gewichtloos en transparant zijn geworden dat we de hemel kunnen bereiken. Een plaats van licht en liefde, die ook hier tijdens ons leven gevonden kan worden. Iets wat Jezus ons ook letterlijk door zijn leven en zijn Hemelvaart heeft laten zien.

Natuurlijk heb ik geen idee of mijn interpretatie van de wolk gelijk is aan de werkelijkheid. Misschien was het er toevallig en zit ik gewoon moeilijk te doen! Ik zou het niet weten. Wat ik wél weet, is dat dit beeld van ijs, water en damp mij helpt om iets meer van het mysterie van het leven te begrijpen. En nu ik het een beetje beter begrijp, komt het erop aan dat inzicht ook te gebruiken. Iets waartoe Jezus mij zeker vanaf zijn verlichte plaats in de hemel aanspoort!

Yvonne Alefs

 

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie