Gezien willen worden - uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Gezien willen worden (oftewel er toe doen)

Vorige week vrijdag hebben mijn man en ik bevrijdingsdag in Leiden gevierd. Beide hadden we onze agenda’s vrijgehouden voor een gezellige dag samen genieten.  Eerst even lekker rustig aan gedaan ‘s morgens  en daarna in de auto gestapt om naar onze bestemming te rijden. We waren natuurlijk niet de enigen die door Leiden slenterden. Het was een gezellig drukte, met hier en daar afgezette straten waar een gezellig muziekje werd gespeeld en je een hapje en een drankje kon halen of door tweedehands boeken kon snuffelen.

De meeste mensen waren in een vrolijke stemming en dat er hier en daar tegen elkaar aangebotst werd, ach dat hoort er een beetje bij op zo’n dag. Bij het oversteken van een drukke straat echter, hadden we een fietser over het hoofd gezien, die dat bepaald niet ongemerkt aan ons voorbij wilde laten gaan en in plaats van achter ons langs te fietsen (we waren tenslotte twee stappen van de overkant verwijderd!) besloot om nog rakelings voor ons langs te zoeven. Ik liep door, mijn man wilde verhaal halen. 🙂

Gelukkig nam de jongen na een korte stop uiteindelijk het hazenpad. Het opnemen tegen een zwarte band karateka had hij waarschijnlijk niet van tevoren in zijn actie ingecalculeerd. Iets waarvan hij zich natuurlijk ook niet bewust was. Zijn doel was natuurlijk ook al ruimschoots gehaald. Een dergelijke actie komt in mijn ogen namelijk vooral voort uit een enorm verlangen om ‘gezien te willen worden’. Waarom zou je anders op zo’n mooie dag waarop we vrijheid en vrede vieren (of op welke dag dan ook) onnodige onrust willen veroorzaken? Het had echt niet veel gescheeld of we hadden alle drie op de grond gelegen en was een mooie dag op een nare manier geëindigd.

Natuurlijk wil niemand over het hoofd gezien worden. Iedereen wil ertoe doen. Elk mens wil door de ander gezien en gewaardeerd worden. We weten het ook van onszelf en van elkaar dat we die bevestiging zoeken. Laten dat ook zoveel als kan aan elkaar merken door een hartelijk gebaar of een vriendelijk woord. Aan de andere kant weten we hopelijk ook dat van de keren dat we het gevoel hebben niet gezien te worden of er niet toe te doen  dat 9 van 10 keer niet de ‘schuld’ van de ander is, maar veroorzaakt wordt door ons eigen gevoel van tekort schieten. We vinden onszelf soms niet de moeite waard om gezien te worden, en als het dan ook nog bevestigd wordt door mensen die je niet zien aan komen fietsen, dan doe je er alles voor om die bevestiging om zeep te helpen. Ongeacht de gevolgen.

Ik heb me een voorstelling gemaakt van hoe het anders had kunnen gaan met deze jongeman op de fiets. Uitgaande van zijn verlangen om gezien te worden, had hij natuurlijk ook met zijn fietsbel kunnen rinkelen, of ons iets als ‘hé daar, pas op!’ kunnen toeroepen. Gewoon heel normaal en misschien ook met een vriendelijke lach. Waarom ook niet? We maken allemaal weleens een inschattingsfoutje, toch? We hadden ons vast naar hem toegedraaid, hem tot onze verbazing waargenomen en ons verontschuldigd voor onze onoplettendheid. Hij zou gezien zijn én gewaardeerd zijn voor zijn vriendelijke waarschuwing. Geen centje pijn. Soms is het leven zo heel simpel …

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie