Gekruiste paden - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Gekruiste paden

 

Het is hoogzomer en ik lig volkomen ontspannen in ons bootje te zonnebaden. Ik hoor het gelijkmatige gezoem van de motor en zie door mijn wimpers heen mijn man aan het roer. Wetend dat ik in goede handen ben, sluit ik mijn ogen en laat mijn gedachten als wolkjes aan me voorbij gaan. Op zulke momenten waarop je je volkomen vrij voelt van alles wat je zo in het dagelijks leven bezighoudt, komen vaak de mooiste ideeën tot je. En zo overkwam mij dat ook die zomer een jaar geleden.

Later zou blijken dat op ongeveer hetzelfde moment in een ander deel van het land een vrouw worstelt met een relatie waarin ze niet volledig zichzelf kan zijn. Ze wil zo graag de vrijheid hebben om zichzelf te kunnen uitdrukken en om volledig, maar wel met liefde, respect en eerbied naar de ander toe, vanuit haar eigen hart en ziel te kunnen leven.  En zendt daarmee een boodschap het universum in.

Precies een jaar later open ik mijn e-mail en zie dat ik een reactie heb ontvangen op een artikel dat in de Happinez heeft gestaan over Hartgeschreven, de blog waarop ik met meerdere mensen vanuit verschillende geloofs- en levensovertuigingen schrijf en dat ontstaan is uit het idee dat tot me kwam die zomer daarvoor op de boot. De vrouw beschrijft hoe de woorden uit het artikel haar diep raakten en vertelt dat ze zo graag mee zou willen schrijven. Ik ben op zoek naar nieuwe schrijvers, dus mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Er ontstaat een warme e-mail uitwisseling tussen ons en we spreken af om elkaar te ontmoeten, voordat er een besluit wordt genomen over het meeschrijven.

Inmiddels hebben Tamaam en ik elkaar al voor de tweede keer ontmoet en schrijft ze als moslim mee met Hartgeschreven. Zij is de vrouw die vrijheid en zelfexpressie heel belangrijk vindt en ziet in het schrijven voor Hartgeschreven een diepe wens in vervulling gaan. Ik hoor haar verhaal tijdens onze tweede afspraak en voel een rilling door me heen gaan als ik de synchroniciteit besef tussen het moment waarop haar verlangen de wereld in werd gezonden en ik de ingeving voor Hartgeschreven ontving. We kijken elkaar ook even sprakeloos aan als we het ons allebei realiseren.

Niet veel later zitten we samen in de moskee en knielen zij aan zij in gebed. Ik heb haar gevraagd of ik met haar mee mocht, want dat was voor mij weer een hartenwens. En ik geloof, dat terwijl zij in dat prachtige gebedshuis voor Allah knielde en ik mijn hoofd voor God boog, onze gebeden zonder enige twijfel door één en dezelfde Schepper werden aanvaard en gehoord. Dezelfde kracht en oerbron die ons op zo’n wonderbaarlijke wijze bij elkaar had gebracht, zag daar op ons neer en maakte geen enkele onderscheid tussen haar of mij.

Want in het plan van Allah, God of het Universum wordt geen onderscheid gemaakt tussen een moslim, christen, jood, atheïst, hindoe, boeddhist, katholiek, of wat dan ook. Wanneer er een engel nodig is, wordt er een keuze gemaakt aan de hand van hoever iemands hart open staat. Uiterlijk, positie of religie staan hier volkomen los van. Dat geloof ik althans heilig. Wie we ook zijn, hoe wij er ook uitzien, met welke blik wij ook naar de wereld kijken, wij zijn allemaal van tijd tot tijd engelen die op elkaars pad worden gezet. En in het geval van Tamaam en mij werden we al veel eerder aan het werk gezet, dan we dat zelf door hadden….

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie