Uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs - Drieentwintig februari

Drieëntwintig februari

Twintig jaar geleden wordt een klein meisje van drie jaar, na nog maar een paar uurtjes geslapen te hebben, wakker en staat op. Ze is nog opgewonden van haar verjaardag van die dag en van alle kadootjes die ze gekregen heeft en wil nog even naar papa en mama toe. Zachtjes doet ze de deur van haar slaapkamer open en staat met dromerige ogen en door de slaap in de war gewoelde blonde haartjes in de verlichte gang. De eerste die ze ziet is papa die in de deur van zijn slaapkamer, die pal naast de hare is, staat en haar verbaasd aankijkt. Hij is het niet gewend dat ze uit haar bedje komt. Normaal gesproken slaapt ze altijd als een roosje de hele nacht door. Ze kijkt nieuwsgierig langs hem heen de slaapkamer in en ziet daar mama in bed en een vreemde vrouw die op de bedrand zit. Als ze aan papa vraagt wat die mevrouw daar doet, stelt hij haar gerust en zegt dat ze lekker verder moet gaan slapen. En vol vertrouwen doet ze dat ook.


Nog maar een paar uurtjes daarvoor ploft de moeder van dit kleine meisje beheerst op de bank. Zich helemaal overgeven aan de zwaartekracht om zich in de kussens van de bank te laten neervallen doet ze bewust niet, want ze is hoogzwanger. Alle visite voor de verjaardag van haar nu driejarige hartendief zijn zojuist vertrokken en ze gunt zich eindelijk een moment van rust. Haar man die voor haar aan het afwassen is, is de eerste die haar vandaag mag helpen. Ze heeft de hele dag een enorme drang gehad om bezig te zijn en had ieder aanbod van visite, om haar in het bedienen en opruimen bij te staan, afgeslagen. Liefdevol streelt ze haar dikke buik die nu nog het nieuwe leven dat daar groeit aan haar oog onttrekt. Nog maar 6 dagen en dan is ze uitgerekend. ‘In ieder geval wordt je nu niet meer op de verjaardag van je zus geboren’, zegt ze met een glimlach. Maar ze weet niet dat de dag stiekem nog een verrassing voor haar in petto heeft….

Nog vers in mijn geheugen staan de dagen waarop mijn beide kinderen geboren zijn. Vandaag 23 februari 2017 precies 23 en 20 jaar geleden. Eerst kwam mijn vurige wens voor een gezond meisje uit en werd Lilly geboren en precies 3 jaar later was daar onze eveneens zeer gewenste zoon Ben, die om kwart over elf ’s avonds nog op de valreep als verjaardagskado voor zijn zus de wereld in kwam. Beide zijn snel ter wereld gekomen. Pijn is er altijd bij een bevalling, maar veel is me ook bespaard gebleven als ik denk aan de verhalen van andere vrouwen. En terugkijkend op hun leven als kind en puber mag ik me gelukkig prijzen dat de zorgen die we gekend hebben altijd van voorbijgaande aard zijn geweest. Het zijn mooie, gezonde en stabiele jong volwassenen geworden, van wie ik elke dag meer ben gaan houden.

Het beeld van Lilly die ondanks haar spreidbroek met anderhalf jaar leerde lopen, is voor mij kenmerkend voor hoe zij door het leven gaat: zelfstandig, met doorzettingsvermogen en op haar eigen unieke manier. Ik heb altijd moeten lachen als ze zich weer eens onder de tafels van de peuterspeelzaal verstopte, omdat ze eigenlijk nog helemaal niet met me mee naar huis wilde gaan. Haar zelfstandigheid heb ik altijd omarmd en aangemoedigd, omdat ik geloof dat daar ‘het geheim’ ligt voor een gelukkig leven. Mijn bewondering voor de doorzettingsvermogen die ze aan de dag heeft gelegd om de loodzware en ruim 4 jaar durende studie Fysotherapie onlangs tot een goed einde te brengen, reikt tot in de hemel zo hoog. Zelf besloot ik namelijk na de middelbare school om een veel kortere vervolgopleiding van een jaar te doen en dan aan het werk te gaan. Een studie van vier jaar zag ik zelf niet zitten. Dus petje af meid! Dat ze haar eigen unieke pad gaat, met alle ups & downs die daarbij horen, vervult me oprecht met enorme dankbaarheid. Ze is geen kopietje van mij of mijn man, maar haar eigen ‘ik’ die zelfstandig nadenkt over het leven en zo af en toe daarbij even haar oor te luister legt bij haar ouwe lui. Ik ben nieuwsgierig naar het volgende stadium in haar leven: het vinden van werk en het samenwonen met haar lieve vriend Elmar. Lilly kennende (en met het beeld weer voor ogen van haar lopend in haar spreidbroek) komt alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht.

Kenmerkend voor Ben vind ik zijn vermogen om met zowel jong als oud goed om te kunnen gaan. Als kleine jongen had hij al gevoel voor humor en maakte gauw contact met zijn ontwapenende, guitige koppie. Dat koppie is natuurlijk in de loop van de tijd veranderd (stel je voor dat dat niet zo was!), maar nodigt nog steeds uit tot het maken van een babbeltje of het uithalen van een geintje met hem. En je hoeft je nooit af te vragen of jouw gein wel op de juiste manier bij hem aankomt. Hij snapt je humor! Dat Ben zo veel vrienden heeft, getuigt ook van dat wat ik hierboven schrijf. En net als zelfstandigheid vind ik het hebben van vrienden en het maken van contact met anderen ook een sleutel tot een gelukkig leven. Eén van mijn dierbaarste herinneringen aan Ben is van hem als peuter dansend op de ritmeversnelling van het lied ‘De Bestemming’ van Marco Borsato. En nu ik er zo over nadenk hebben veel van mijn herinneringen aan hem iets met beweging, of specifieker nog, iets met sport te maken. Wielrennen, downhill biken, mountainbiken, raften, canyoning, airsoften, snowboarden, skateboarden, surfen, kajakken, voetballen, karate, fitness, mixed martial arts, noem het maar op en Ben heeft het allemaal wel al uitgeprobeerd. Het is dan ook geen wonder dat hij nu een opleiding tot sportdocent doet, alhoewel hij laatst toch zijn twijfels heeft uitgesproken of hij wel ‘voor de klas wil staan’. Dat hij er niet mee zit dat hij bij een eventuele studieverandering een jaar ‘verspeelt’, is ook typisch Ben. Hij neemt het leven zoals het komt:  ‘don’t worry, be happy!” 🙂

Ze schuift in bed met haar buik tegen zijn rug aan en drukt hem zachtjes dichter tegen zich aan. ’Drieëntwintig en twintig jaar geleden lukte dit niet’, lacht ze. ‘Er zat een dikke buik tussen’. Morgen zijn hun beide kinderen jarig. ‘Het zijn mooie jonge volwassen mensen geworden’, zegt ze tegen haar man. ‘Ja’, beaamt hij ‘het zijn lieve kinderen’.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
6 Reactie's
  • Dad
    Geplaatst op 09:56h, 23 februari Beantwoorden

    lieve Yvonne en Ralf,
    Het ontroerd me, dat is de enigste reactie die ik eigenlijk kan geven als ik dit lees. Zo mooi en waar!
    I love all of you very much!
    Dad

    • Yvonne
      Geplaatst op 11:41h, 23 februari Beantwoorden

      Love you too Dad! xoxoxo

  • Sonja
    Geplaatst op 14:41h, 23 februari Beantwoorden

    Prachtig Yvonne! En ja, wat kan ik me dat nog goed herinneren, jij de hele verjaardag van Lilly druk in de weer, je hebt geen vijf minuten gezeten! Dan nog geen paar uur later hoorden we dat Ben geboren was… Ongelofelijk!
    Ik kijk er erg naar uit om jullie in juli te zien en Ben een beetje te leren kennen, want hij was nog zo klein toen wij emigreerden. Ik weet nog dat hij zo klein was en dat hij altijd onverwachte dingen uithaalde. Dan kreeg je een telefoontje van de buurvrouw, “Weet je wel dat Ben in de dakgoot staat?” Hahaha, geweldig!
    Prachtig hoe je weer hebt geschreven Yvonne! Dikke kus, ook voor Ralf en de jarigen jobjes, Sonja

    • Yvonne
      Geplaatst op 19:47h, 23 februari Beantwoorden

      Oh ja! Dat dakgootverhaal dat was me wat. Ik kan er nu om lachen, maar op dat moment stond ik op mijn benen te trillen! Hij was me er eentje inderdaad. Ook wij kijken er enorm naar uit om jullie van de zomer te zien. Nog een paar maandjes en dan is het zover! Groetjes ook daar! xx

  • Els kalf
    Geplaatst op 16:41h, 23 februari Beantwoorden

    Hartelijk gefeliciteerd met jullie kinders. Yvonne wat heb je dat weer mooi beschreven.liefs Els❤

    • Yvonne
      Geplaatst op 19:47h, 23 februari Beantwoorden

      Dank je wel lieve Els! xx

Geef een reactie