Doorgeefluik - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Doorgeefluik

Als schrijver van blogs lees ik ook heel graag het werk van anderen en volg dan ook een aantal blogs van inspirerende schrijvers. Eén daarvan is die van Linda Klinkenberg die net als ik een christelijke achtergrond heeft en heel open en eerlijk schrijft over de helende kracht van het geloof. Open en eerlijk, omdat ze ook durft te laten zien dat ze zelf ook nog het één en ander te leren heeft. En dat is wat me, naast haar prachtige boodschap, ook zo aanspreekt in haar teksten. Dat is ook iets wat ik altijd zelf probeer te benadrukken in mijn artikelen en ik schreef Linda daarover het volgende:

“Ik herken het ook, dat je bepaalde uitspraken tegenover een ander doet om hem of haar aan te moedigen, maar tegelijkertijd ook jezelf daarmee toespreekt. Precies zo is het ook met het schrijven wat we doen. Het is niet dat we alle wijsheid in pacht hebben (sterker nog het is niet eens ónze wijsheid), maar vooral dat we een lichtje willen zijn voor wie onze teksten ook maar wil lezen en tegelijkertijd onszelf er een zetje mee in de goede richting willen geven. “

Alles wat we als mens tegen elkaar zeggen om elkaar te bemoedigen en te helpen komt niet vanuit ons eigen ‘ik’, maar vanuit een bron waar we allemaal, niemand uitgezonderd, kunnen putten. De één doet het via het gesproken of geschreven woord, de ander door gebruik te maken van zijn of haar beeldend vermogen en weer een ander via het maken van muziek. Stuk voor stuk hebben we talenten gekregen om de wijsheid die vanuit die prachtige bron komt uit te drukken en elkaar daarmee te helpen en te inspireren. Alleen op het moment dat we van onszelf of van de ander gaan geloven dat het om eigen werk gaat, dat dat wat we doen het resultaat is van de persoon zelf – de schrijver, de kunstenaar of de muzikant – dan stellen we onszelf bloot aan teleurstelling en desillusie.

Een andere schrijfster die ik volg, vertelt in één van haar blogs hoe zij op een bepaald moment zich begon af te vragen hoe het toch mogelijk was dat mensen die haar eerder zulke mooie inzichten hadden gegeven en diepe waarheden hadden laten ontdekken, zo genadeloos van hun voetstuk konden vallen. De wijze woorden die zij hadden gesproken of neergeschreven en waarmee ze zoveel mensen hadden geraakt, konden ze op een bepaald moment in hun leven zelf niet in daden omzetten. En vanaf dat moment verloren ze hun geloofwaardigheid; niemand die meer naar hun speeches luisterde, of hun boeken las, terwijl daar toch zeker veel wijsheid in opgesloten lag. In haar overdenkingen hierover kwam ze tot de volgende conclusie:

“Dit heb ik geleerd: hun briljante werk komt niet vanuit henzelf. Het komt niet vanuit hun beperkte ego persoonlijkheden. Het komt eerder vìa hen, vanuit iets groters en mooiers en lichters – collectieve intelligentie of de creatieve geest of de Waarheid – of hoe je het ook wilt noemen. De creatieve bijdrage die zij leveren wordt niet geboren vanuit van hun eigen geest en hart, maar is eerder iets wat hen heeft uitgekozen om een doorgeefluik te zijn.

De boodschap wordt gekoppeld aan een bepaald talent – ze zijn fenomenale schrijvers, of vertellers, of sprekers – en de boodschap samen met hun gave om deze over te brengen op anderen maakt hun werk bijzonder krachtig.

Dat mag nog een keer herhaald worden: het is de boodschap dat via hen naar buiten komt – samen met hun talent, hun vakmanschap om deze over te kunnen brengen – die ervoor zorgt dat hun werk opvalt. Het gaat in geen geval om hun superioriteit.

Hun werk is volkomen authentiek, alleen hun persoonlijkheid loopt nog niet synchroon.”

Als het ons lukt om de mens te scheiden van de boodschap, en ons te beseffen dat wijsheid en inspiratie niet van de mens zelf komt, maar van een veel grotere en intelligentere oorsprong (voor sommigen is dit God, voor anderen het Universum of een energie- of informatieveld), dan zal de wijsheid en inspiratie ons van kanten toestromen die we niet eerder voor mogelijk hielden en zullen we zelf ook steeds meer een doorgeefluik durven te zijn. Want iedereen, niemand uitgezonderd, heeft talenten en gaven via welke God, het Universum, of hoe je het ook wilt noemen zich wil uitdrukken. Ja, dus ook jij!

Yvonne Alefs

 

Facebooktwitterlinkedin
6 Reactie's
  • Gaab Van Hall
    Geplaatst op 08:20h, 21 september Beantwoorden

    Prachtig verwoord weer. Ik herken het zeker en ben absoluut een doorgeefluik voor Al Wat Is. Niets verzin ik zelf. Het komt slechts tot mij. Dat maakt me nederig, dat ik verkoren ben het te mogen ontvangen en door te geven.

    Dankbaar dat ook jij een doorgeefluik bent.

    Liefs Gaab ❤

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:58h, 21 september Beantwoorden

      Dank je wel lieve Gaab voor je woorden. En als iedereen zou beseffen dat we stuk voor stuk een doorgeefluik zijn, dan zouden we eindeloos aan elkaar kunnen geven, geven, geven. xxx

  • Marja Ruijterman
    Geplaatst op 11:30h, 23 september Beantwoorden

    Ja herken het ook. Mooi geschreven, Yvonne. Zodra we onszelf ervaren als instrument of doorgeefluik dan zijn we dat ook en gaan we er zelf tussenuit. Het is een vergissing om te denken dat we soms wel en soms niet verbonden zijn. We zijn altijd verbonden alleen vergeten we het af en toe. Op die momenten lijkt het alsof we niets waard zijn. Het tegendeel is waar. Het is zo heerlijk om ons over te geven aan de wijsheid en de stroom van Liefde.

    • Yvonne
      Geplaatst op 16:52h, 23 september Beantwoorden

      Ja, dat is zeker heerlijk Marja! Dank je wel voor je mooie reactie! xxx

  • Greetje Jansen
    Geplaatst op 20:15h, 23 september Beantwoorden

    Lieve Yvonne,

    Dat heb je inderdaad prachtig verwoord en zo voel en ervaar ik het ook. Mijn drive om blogs te gaan schrijven en stukjes als redacteur voor de NAK Holland pagina (Facebookpagina voor Nieuw Apostolische christenen) is ook om mijn schrijverstalent in te zetten om anderen te raken en hiermee vreugde te schenken. De inspiratie heb jij aan mij, meer dan een jaar geleden, overgebracht met de legendarische opmerking; “Ook al zal ik er maar één ziel mee kunnen raken dan is mijn missie geslaagd. Dit is nog steeds mijn motto. Ook al voel ik mij nog heel klein in eenvoudig als beginneling in de schrijverswereld toch geeft mij het schrijven ontzettend veel positieve energie. Leuk om te lezen dat jullie als schrijvers ook elkaar waarderen en van elkaar kunnen genieten om de manier van schrijven. Zo zijn we allemaal inspirators om liefde aan onze medemens over te brengen met ons talent dat we ook uit liefde mochten ontvangen.

    Ga zo door Yvonne en een complimentje voor je vernieuwde website!

    Liefs,
    Greetje

    • Yvonne
      Geplaatst op 12:04h, 24 september Beantwoorden

      Dank je wel voor je mooie reactie Greetje. Het maakt me blij wanneer anderen ‘de stap in het licht’ durven maken, zodat ze voor anderen iets kunnen betekenen. En uh … die inspiratie die zgn. van mij kwam, was dus niet van mij. Daarin was ik dus gewoon de doorgeefluik! 😉 xxx

Geef een reactie