De kracht van een glimlach - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

De kracht van een glimlach

Met mijn fiets aan de hand loop ik over het stukje voetgangersgedeelte. De rijweg is opengebroken en ik heb de keuze om 5 minuten om te fietsen of eventjes af te stappen en verderop weer mijn weg te vervolgen. Ik kies dus voor het laatste en als ik zover ben om weer op mijn fiets te stappen, begroet ik de verkeersregelaar die daar staat om alles ordelijk te laten verlopen. Mijn begroeting wordt met open armen ontvangen, en terwijl ik rustig van hem wegfiets, laat hij mij weten dat ik de eerste ben die die ochtend naar hem lacht.

Ik weet niet hoe lang hij daar al gestaan heeft, tevergeefs zoekend naar bevestiging van zijn medemens dat hij er mag zijn, dat hij meetelt, dat hij gezien wordt. Hoeveel mensen zullen hem voorbij zijn gelopen zonder zelfs maar naar hem te kijken, verdiept in hun eigen leven en misschien ook wel geïrriteerd dat ze als fietser af moesten stappen of als voetganger de smalle doorgang met zoveel mensen moesten delen? Het doet er ook eigenlijk niet toe of hij er nog maar net stond of al langere tijd, de eerste de beste levende ziel die hem voorbij liep had hem die bevestiging eigenlijk al moeten (kunnen) geven. Hij was namelijk niet op zoek naar lange zinnen of diepgaande woorden, vroeg niet om een knuffel of een handdruk, wilde geen geld of juwelen. Nee, een glimlach van een voorbijganger was zijn enige begeerte.

Zijn woorden verwarmen mijn hart en ik ben dankbaar dat ik hem dat kadootje heb mogen geven. Zelf ben ik op weg naar iets wat mij heel blij maakt en glimlachen is voor mij op dat moment dan ook niets bijzonders. De uitwerking natuurlijk wel, maar de daad heeft me niet heel veel moeite gekost. En ik besef dat ik hem onder andere omstandigheden wellicht ook voorbij was gelopen. Stel dat ik net een dierbare was verloren en met mijn ziel onder de arm daar liep? Of als ik een heel moeilijk gesprek voor de boeg had, en diep in gedachten verzonken was over wat ik allemaal wilde gaan zeggen? Of als ik de avond daarvoor knallende ruzie met mijn man of één van mijn kinderen had gehad, en diep bedroefd die dag opgestaan was? Dan was de kans groot geweest dat ik hem ook zonder aan te kijken gepasseerd was. Verzonken in mijn eigen wereld zou ik de kans om hem blij te maken en een barst in mijn eigen ongeluk te veroorzaken, hebben laten schieten. Want elkaar als medemens te begroeten en in de ogen te kijken wanneer het leven zwaar op ons drukt, opent iets diep van binnen waardoor het licht weer naar binnen kan schijnen. En ik neem me voor om in de toekomst te proberen om in moeilijke omstandigheden altijd naar de ander te blijven glimlachen. Wetende dat dat het begin is van de weg terug naar rust en vrede diep van binnen.

Als ik een paar uurtjes later weer naar huis ga, fiets ik hetzelfde stukje terug. Ik kom de verkeersbegeleider weer tegen en ben benieuwd of hij mij nog zal herkennen. Hij kijkt me vriendelijk aan, maar van herkenning is geen sprake. Ik moet weer glimlachen, maar nu naar mezelf. Het gaat er ook helemaal niet om wíe hem die ochtend begroet heeft, àls hij maar begroet is.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie