Uitgelichte afbeelding Wees dankbaar en eis waar je recht op hebt

Wees dankbaar voor wat je hebt én eis waar je recht op hebt

Geïnspireerd op de tweede van acht nieuwe regels voor vrouwen uit het boek ‘Wolfpack’ van Abby Wambach.
Regel 2 – Wees dankbaar voor wat je hebt én eis waar je recht op hebt.
Uitwerking van regel 1 is al online, de andere 6 volgen in de loop van de komende weken!

Uit Wolfpack:

OUDE REGEL: WEES DANKBAAR VOOR WAT JE HEBT.
NIEUWE REGEL: WEES DANKBAAR VOOR WAT JE HEBT EN EIS WAAR JE RECHT OP HEBT.

Toen ik afscheid nam van het voetbal, besloot de Amerikaanse sportzender ESPN mijn carrière in het zonnetje te zetten door me hun Icon Award toe te kennen. Ik kreeg die onderscheiding samen met twee andere sporters en vrienden die afscheid namen van hun carrière: Kobe Bryant een American Footballspeler en Peyton Manning. […]

Toen het moment was aangebroken dat we onze onderscheidingen zouden ontvangen, stonden we met z’n drieën bij elkaar. […] Ik voelde een overweldigende dankbaarheid. […] Even had ik het gevoel dat ik het had gemaakt, precies zoals vrouwelijke sporters het eindelijk hadden gemaakt.


Soms voel je diep van binnen de waarde van iets, maar vind je er pas woorden voor als je het even hebt laten marineren in gedachten en overdenkingen. Zo verging het mij met deze tweede nieuwe regel van Abby. Met het eerste gedeelte ‘wees dankbaar’ heb ik over het algemeen niet zoveel moeite, met het tweede gedeelte ‘eisen waar je recht op hebt’ des te meer. En juist omdat ik er me er min of meer tegen verzette, wist ik dat er voor mij met deze nieuwe regel iets waardevols te leren viel.

Mijn weerstand zat ‘m vooral in het woord ‘eisen’, omdat ik daar hardheid en egoïsme aan verbond. Ik kon het ook niet rijmen met dankbaarheid, omdat dat in mijn beleving daar lijnrecht tegenover stond. Het was pas toen ik eerst dieper ging nadenken over wat dankbaarheid voor mij betekent, dat ik de hele tweede regel van Abby ineens kon plaatsen. Want dankbaarheid is voor mij het gevoel dat ik heb wanneer ik besef dat ik deel ben van iets groters. Het is een gevoel dat vaak gekoppeld is aan me verbonden voelen met anderen of aan een samenloop van omstandigheden die ik zelf niet kon bedenken, maar die geniaal is. Dankbaarheid vloeit voort uit het me bewust zijn van mijn plek in het grotere geheel.

Je hebt echter niets aan dit bewustzijn, als je jouw plek in het grote geheel vervolgens niet ook daadwerkelijk inneemt. Dat is als weten dat je leeft en er dan voor kiezen om niet aan het leven deel te nemen, of je gelukkig prijzen dat je aan een tafel vol heerlijk eten zit, maar er geen hap van willen nemen. Opeisen waar je recht op hebt is het innemen van de ruimte die jou gegeven is binnen dat grotere geheel. Het is verruiming van je bewustzijn, omdat je beseft dat je niet alleen toeschouwer van maar ook deelnemer aan dat grotere geheel bent. Je doorziet dan dat je niet in verbinding met alles en iedereen bent met als doel jezelf klein en onzichtbaar te maken, maar dat je juist in verbinding bent om volledig in je kracht gezet te worden, zodat je uit kunt delen en toe kunt voegen.

Eisen waar je recht op hebt, heeft voor mij nu alles te maken met je bewust zijn van de intrinsieke waarde die jij hebt en er vervolgens op toezien dat je alles ontvangt om die eigenwaarde tot zijn recht te laten komen voor alles en iedereen. Dankbaarheid is daarbij het onmisbare anker om in verbinding met het grotere geheel te blijven en wat ervoor zorgt dat je niet vervalt in arrogantie of egoïsme. Vooral doordrongen zijn en blijven van die verbinding met alles en iedereen is cruciaal bij het opeisen van waar je recht op hebt. Want net zo goed als het innemen van je plekje nooit kan plaatsvinden zonder je bewust te zijn van die ruimte, zo kan het opeisen van waar je recht op hebt ten bate van alles en iedereen er ook nooit zijn zonder dankbaarheid.


Uit Wolfpack:

We hadden ons alle drie dezelfde opofferingen voor onze carrière getroost. […] Maar ons afscheid was in geen enkele opzicht hetzelfde. Want Kobe en Peyton stapten van het podium af, de toekomst tegemoet, met iets dat ik niet had: een enorme bankrekening. Daardoor hadden zij iets anders dat ik niet had: vrijheid. Hun zwoegen was voor bij. Voor mij begon het pas.

Het grootste deel van mijn carrière was ik net als op dat podium: ik voelde me gewoon dankbaar. Ik was zo dankbaar voor een loonstrookje, zo dankbaar dat ik mijn land mocht vertegenwoordigen, zo dankbaar dat ik de symbolische vrouw aan tafel was, zo dankbaar dat ik sowieso respect voor mezelf kreeg, dat ik niet mijn stem durfde te gebruiken om meer voor mezelf te eisen, en gelijkheid te eisen voor ons allemaal.


Artikel over regel 1: Creeër je eigen weg

 

Facebooktwitterlinkedin
1 Reactie
  • Chris
    Geplaatst op 17:11h, 27 december Beantwoorden

    Aan dit mooie artikel zou ik nog willen toevoegen: ” wees ook dankbaar voor wie je bent”.
    Dankbaar voor al je talenten en gaven, hoe groot of klein dan ook, die je met je geboorte meegekregen hebt om
    je te ontplooien als mens. Dat je als mens het recht mag opeisen om deze talenten en
    gaven te kunnen inzetten ten bate van iedereen en de wereld.

Geef een reactie