Balans vanuit de bron - uitgelichte afbeelding - Yvonne Alefs

Balans vanuit de bron

Rode draad in mijn leven is altijd het vinden van balans geweest. Ik hou van harmonie, van rust, van een goede verstandhouding met mijn medemens, van onderlinge respect, van evenwicht tussen geven en nemen, tussen tijd voor mezelf en tijd voor de ander, tussen spreken en luisteren, tussen aandacht geven en aandacht vragen, tussen innerlijk verzorging en uiterlijke, en ga zo door. Maar ervan houden is één ding, die balans ook daadwerkelijk ervaren in je leven is een tweede.

Ik heb het in mijn leven regelmatig zover laten komen (en ja, daar was ik zélf verantwoordelijk voor!) dat ik in mijn verlangen naar goedkeuring van anderen, teveel gewicht in de waagschaal  van ‘de ander’ heb gelegd. Ik luisterde liever niet naar wat ik diep van binnen zelf graag wilde uit angst om daarmee tekort te schieten en niet aardig, leuk of capabel gevonden te worden, of nog erger niet op volle waarde te worden geschat. In wezen hield ik mezelf natuurlijk gewoon voor de gek, want het is sowieso onmogelijk dat iemand je op waarde schat als je nooit echt laat zien wie je werkelijk bent.

Balans komt pas als je écht vanuit jezelf leeft, dus vanuit je eigen bron.  Als je vol liefde luistert naar de tekens van je lichaam, het doorgeefluik van je geest en hart. Niet doorhollen als je knalt van de hoofdpijn, maar even een paar minuten de rust nemen om je slapen zacht te masseren en een paar keer heel bewust diep in en uit te ademen. Je geest vraagt namelijk om ruimte, rust en bewegingsvrijheid. Geen ‘ja’ zeggen tegen een extra activiteit die of extra werk dat ongevraagd gekoppeld wordt aan een toezegging die je eerder hebt gedaan, en waarvan je lijf strak trekt alleen al bij de gedachte dat er óók nog bij te moeten doen. Gewoonweg geen tijd of energie voor iets hebben – of zelfs simpelweg ‘geen zin erin hebben’ – zijn hele aanvaardbare en serieuze redenen om van iets af te zien!

Tenslotte ben jij de enige die weet welke waagstukken je nodig hebt om je innerlijke weegschaal in balans te houden. Een ander kan dat nooit en te nimmer voor jou bepalen. En daarom is jouw ‘balans vanuit de bron’ altijd je EIGEN verantwoordelijkheid. Een ander kwalijk nemen dat hij of zij teveel van je vraagt, is zo ontzettend menselijk, maar als je in je kracht wil blijven staan, dan kan je bij een gevoel van ‘uit balans zijn’ maar tot één eerlijke conclusie komen: je hebt zelf je grenzen niet goed bewaakt.

En wanneer je dan steeds beter leert naar jezelf te luisteren en daardoor vaker je innerlijke balans vindt, zal je merken dat ‘in balans zijn’ nooit een statische toestand is. Balanceren betekent immers een beetje  van links naar rechts wiebelen en visa versa om telkens heel even dat moment van balans te vinden waardoor je je voet weer een stap vooruit kunt zetten. Het ‘vinden’ van je balans zegt eigenlijk al dat je er voortdurend naar op zoek zal moeten blijven. Je zult het vinden, maar ook weer verliezen en er opnieuw naar moeten zoeken. Het mooie is echter dat naarmate je meer vanuit je bron leert balans te vinden, het zoeken ernaar steeds minder lang duurt.

Op dit moment in mijn leven voel ik me meer in balans dan ik me ooit heb gevoeld. Ik denk eerst goed na voordat ik een beslissing neem om te bepalen of ik ‘ja’ zeg om een ander ervan te overtuigen dat ik wel oké ben of dat ik ‘ja’ zeg omdat mijn hele wezen me laten voelen dat dit een stap is die mij zal vullen met energie en voldoening. Dat betekent overigens niet dat alles wat ik doe me nu gemakkelijk afgaat. Sommige dingen in het leven blijven moeilijk en vergen kracht en doorzettingsvermogen. De weg van balans is er niet één van zorgeloosheid en gemak, maar eerder eentje van diepe bewustzijn van waar je met je leven heen wilt en wie je werkelijk vanuit je eigen innerlijke bron bent.

– Yvonne Alefs

 

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie